Ja mu viđeh do tri nečovještva
Nečovještvo prvo
Veliboru od Džomićâ ništa nije teklo uobičajenim putem, onako kako to valja i trebuje, pa krenimo redom.
Diplomu Pravnog fakulteta Univerziteta u Prištini (s privremenim sjedištem u Kosovskoj Mitrovici) stekao je 2002. godine – tri godine posle jevrejskog punoljetstva! Budući da je diplomirao u poodmaklom životnom dobu, kad sede kose indekse nose, i magistriranje 2005. veoma mu je sumnjivo. Naime, magistrirao je na Pravnom fakultetu u Novom Sadu, ali ne na Pravnom fakultetu novosadskog Univerziteta, već Univerziteta „Privredna akademija“.
Interesantno je da što se više uznosio u neboparne sfere, to su mu i nečovještva bivala veća – samjerljiva uspinjanju u naučnim zvanjima.
Pikanterija je tek ovo:
Za njegovu titulu doktora pravnih nauka „postarala“ se „stručna Komisija“ u sljedećem sastavu: dr Nenad Đurđević, profesor Pravnog fakulteta Univerziteta u Kragujevcu (mentor); dr Slavko Lukić, profesor Pravnog fakulteta Univerziteta u Podgorici; prof. dr Srđan Đorđević.
Prvi i treći su „kovači“ afere „Indeks“ na Univerzitetu u Kragujevcu. Da stvar bude još grđa, Srđan Đorđević je Veliboru od Džomićâ čak i kum. Džombasto, nema šta!
Kad bude čitao ove retke, a čitaće ih, važno je da zna(de) sljedeće: Ko lovi u mutnom, već je ulovljen!
Dakle, ovdje je riječ o opskurantu i srebroljupcu svoje vrste. Sveti Simeon Novi Bogoslov kaže: „Budi, pa tvori!“
Ljude u Crkvi s pravom živo interesuje, koji je to nivo teološkog obrazovanja, tj. kakva je to teološka diploma Velibora od Džomićâ preporučila za uzvišeno zvanje pravoslavnog sveštenika! Alʼ ne lezi vraže, kʼo što mutav, kad začuje telefonsko zvono, skače da se javi, po istovjetnom ključu i „junak“ naše priče pleka se u svaku bogoslovsku nauku. Čak i piše, pa i objavljuje tekstove na veoma komplekne teme eklisiološko-kanonskog karaktera. Uobrazio čovjek da se u to razumije, pa, podobno Vital-ovom margarinu, u sve se mʼʼeša. Umjesto da ga krasi bogoslovska sprema, i da je rukopoložen na osnovu nje, on od pastirskog „znanja“ poseduje samo: bradu, mantiju i kamilavku.
On danas Crkvu Božiju „brani“ od njene duhovne djece i, dok su još bila golobrada, prizvane i pozvane, a ne dovedene od UDB-inih agenata, djece koja joj vjerno služe na polzu, a od nje ništa zauzvrat ne tražeći!
Došʼo zeman da đavo popa za grijehove pita!
Fakt je da je on čovjek – varalica i da Crkvu Hristovu ne treba braniti on, već je treba braniti od njega, taman kao što je branjena i odbranjena od njegovih crvenih predaka, jer da nisu bili te boje, za poslenika na njivi Gospodnjoj opredijelio bi se pravovremeno, a ne po naknadnoj pameti.
Ovo je „lakmus papir“ za detektovanje ubačenjaka u Crkvu.
Istom mjerom Crkvu treba braniti, ali djelatno i od svih sličnih njemu u višoj jerarhiji, jer joj blate ugled u srpskom narodu, nanoseći joj tako nesagledivu štetu. „Zahvaljujući“ takvima, danas je nerijetka pojava da na Svetoj Liturgiji bude prisutno više služaščih, negoli verujućeg naroda, a svakako, trebalo bi da bude obrnuto! Porazno!
Danas nam bogoslovski zavodi zvrje prazni. Vladikešine se kʼo bajagi ibrete, „ne znajući“ razlog, a on je vrlo jednostavan: Zašto bi neko poslao svoje muško petnaestogodišnje dijete u petorazrednu srednju bogoslovsku školu bilo gdje, pa makar to bilo i u prestonom gradu, zatim na osnovne studije, kad može i prečicom kao vrli Džoma – bez diplomâ?! On mantiju nije obukao da služi Crkvi, nego da se služi Crkvom!
Pri pomenu njegova imena i prezimena, ljudi se čudom načuditʼ ne mogu otkud on uopšte u mantiji! Pitaju: „Zar je i Saul međʼ Prorocima?!“ Šta ćeš, čovjek „voli“, pa to ti je.
Činjenica je da se u mantiju uvukao ne da se spase, nego da se napase! Čega god sakralnog se ono dotakne, to je do te mjere oskrnavljeno, da bi ga trebalo ponovo osveštavatʼ! Šta god napiše, velika je prevara, a on beogradska UDB-ina podvala – Beogradčić – aparatčik!
Devedesetih godina (još kao laik, pa čak i bez diplome Pravnog fakulteta) volšebno je avanzovao na mjesto člana Uređivačkog odbora časopisa „Pravoslavlje“. Poturan je najuglednijim srpskim arhijerejima: Ponajprije blažene uspomene Atanasiju (Jevtiću), denuncirajući ga upravo adresi koja ga je Vladici za saradnika i podmetnula, kao da nije bilo dovoljno premiještanje iz Banata u Hercegovinu. Zauzvrat, Vladika ga je rukopoložio, ali se zbog toga i veoma brzo, petrovski gorko pokajao i protjerao ga iz Eparhije zahumsko-hercegovačke; docnije je gegula podvaljen i pokojnom Mitropolitu Amfilohiju (Radoviću), u svojstvu tzv. koordinatora pravnog tima Mitropolije crnogorsko-primorske.
Ne dao Gospod da nastupi gonjenje Crkve, Velibor od Džomićâ bi u apostasiju utekʼo prvi, a zašto i ne bi, jer brada, mantija i kamilavka ne koštaše ga ni dana u nekom od srpskih pravoslavnih bogoslovskih učilišta!
Najsmješnija je činjenica što se izdaje za pravovernog sveštenika, a pravovjeran je taman onolʼko kolʼko je maniti Vuk Drašković rodoljubiv!
Nečovještvo drugo
U svom tekstu od 19. juna 2022. godine na temu: „SPC se nije odrekla svog duhovnog i kulturnog nasleđa“, učenjak Velibor od Džomićâ piše:
a) „Otkada su posle rata u Jugoslaviji formirani katastarski operati, kompletna crkvena imovina na teritoriji SR Makedonije je uknjižena kao svojina eparhija, crkvenih opština i manastira tadašnje autonomne MPC;“
b) „naša Crkva u vreme donošenja saborskih odluka u maju ove (2022) godine nije imala ni pravo svojine ni pravo državine ni nad jednim pravoslavnim manastirom ili hramom koji je 1959. godine pripao MPC. Od 1967. godine nijedan srpski patrijarh, episkop ili sveštenik nije služio u nemanjićkim i drugim svetinjama na teritoriji današnje Republike Severne Makedonije. Naime odlukom Svetog arhijerejskog sabora o priznanju autonomije MPC 1959. godine sva crkvena imovina na teritoriji ondašnje SR Makedonije postala je imovina eparhija, manastira i crkvenih opština autonomne MPC;“
Dalje baronminhauzenovsko-gebelsovski ponavlja:
v) „Nad hramovima i manastirima i njihovom pokretnom i nepokretnom imovinom na teritoriji SR Makedonije eparhije, manastiri i crkvene opštine SPC od 1959. godine nisu imali ni pravo svojine ni pravo državine. Upravo zbog te nepobitne činjenice Sveti arhijerejski sabor se u maju ove godine nije ni mogao odreći prava kojih nema već više od pola veka;“
g) Rečenica, u kojoj se ofirao i u kojoj sâm sebi protivu glagoljet glasi: „Prihvatanjem formulacije u tomosu da se svetinje predaju ʼna korišćenjeʼ dodatno su potvrđena i priznata istorijska prava SPC na teritoriji Republike Sjeverne Makedonije.“
Opšte čuđenje, koje je proizišlo zbog baljezgarija Velibora od Džomićâ, glasi: Kako Srpska Pravoslavna Crkva (SPC-a), čije eparhije, manastiri i crkvene opštine, od 1959. nisu imali ni pravo svojine niti pravo državine, može Makedonskoj Pravoslavnoj Crkvi – Ohridskoj Arhiepiskopiji da „preda“ Svetinje na korišćenje?!
Kako neko nekome nešto može da „preda“ ukoliko to ni sâm ne posjeduje?! Može li da objasni to svih mu sumnjivo stečenih diploma?! Dakle, dok mi nešto ne da(de)š, ono je moje; kad mi ga nonšalantno „ustupiš na korišćenje“, tek onda ću da „potvrdim“ i „priznam“ da je nekad bilo tvoje. Kome on prodaje rog za svijeću?!
Istorijska je činjenica da su, prije Svetog Save I, arhiepiskopa srpskog postojale tri srpske eparhije koje su ušle u sastav Ohridske arhiepiskopije, a kojom je upravljao Dimitrije Homatijan. U poslednjem pasusu Velibor od Džomićâ pominje samo Eparhije rašku i prizrensku (danas objedinjene u jednu – raškoprizrensku) koje su, dakle, postojale još prije 1219. godine. No, kud se đede treća Eparhija lipljanska (danas titularna)?!
Nečovještvo treće
Bez iole zazora i ljudskog, a kamoli bratskog obzira, naravno po narudžbi, ono piše nemuštu paskvilu protiv najuglednijih sveštenoslužitelja, ali ne zbog njihovog kanonskog prestupa, nego samo zato što je na njihovim leđima „otvoren front“. Naravno, pred lavom u mreži i zeki ne fali kuraži. Tako se ponašaju pogane hijene. Kad bi ljudi, protiv kojih tako ostrašćeno bulazni, izišli iz nemilosti koja ih je snašla, tad bi o njima veoma afirmativno pisao, istim žarom kojim ih sad bespredmetno kleveta. Gdje mu je integritet i autorska konzistentnost?!
Dakle, naš dobri i pomalo pošteni Velibor od Džomićâ je mobilni „džuboks“, jer protiv ljudi škraba ono što mu je već naloženo i tako „gadosti svoje duše na njih izbljuvava“.
U autorskom tekstu naslovljenom kao „ʼPastirskiʼ poziv na bratoubilaštvo“, objavljenom na portalu Stanje stvari, portalu koji je široj srpskoj javnosti poznat kao glasilo s naglašenim senzibilitetom za otadžbinske teme, glasilu s jasno artikulisanom patriotskom orijentacijom, pa me, najblaže rečeno, prosto čudi da je uredništvo pristalo da publikuje jedan takav „nadareno nepismen“ pamflet u kojem Velibor od Džomićâ piše protiv čak četvorice (ili kako on, sa intencijom da minimizira razložnu pastirsku brigu, pa i opravdano ogorčenje zbog nečinjenja, veli: nekolicine) sveštenika.
Tekst mu je karanušićski dugačak, ali s tom razlikom da je veoma upadljivo odsustvo, ne samo vladanja sakralnim glosarom, što je i razumljivo, jer čovjek jednostavno nije teolog, već i neposjedovanje elementarnog poznavanja opšteg građanskog vokabulara i srpskog pravopisa, neophodnog jednom doktoru naukâ. Zašto li se u kolo ʼvaća kad ne zna da igra, vrag bi ga znaʼ?!
Članci, koje objavljuje, obično ne posjeduju ni glavu, niti rep.
Dakle, časni, prečasni i visokoprečasni oci, ne samo da vas napadaju komunjarci, drugosrbijanci, Čede, Miraši i Čanci, već ubuduće računajte i na subverzije Velibora od Džomićâ i to u dane Velikog posta!
Pošto je akcija prouzrokovala reakciju, to i sočinitelj ovih redaka nevoljno mora prekršiti kodeks, kako opadač bez adekvatnog odgovora ostao ne bi.
Što se sakralnog pravopisa tiče, evo nekih zapaženih nepravilnosti: a) umjesto: Sveto Jevanđelje, Velibor od Džomićâ blagovijesti: „Evanđelje“; b) moleban je naročito molitveno sabranje, ali koje u Svetoj Liturgiji vrhuni i dobija svu svoju sveštenu punoću i smisao i umjesto: „molebani“, kako se erudita iz Kraljeva izvolio izraziti, za odrednicu moleban u pluralu (u nominativu) koristimo imenicu: molebni, tj. bez vokala a, jer je reč o nepostojanom samoglasniku; v) takođe, pominje nekakve „pravoslavce“.
Evo i nekih omaški iz profanog pravopisa: a) umjesto: „predsedava ʼnaʼ tom i takvom Saboru“, treba: predsedava tom i takvom Saboru; b) umjesto: „ni jednu“, treba: nijednu; v) umjesto: „na žalost“, treba: nažalost; g) umjesto: „od strane Crne Gore“, treba: od Crne Gore; d) umjesto: „kleveću“, treba: klevetaju i sl. S obzirom o kome se radi, uopšte me nije iznenadila upotreba glagola „pljunuti“ i drugih nebuloza.
Čak je eksplicite potkačio ruku koja ga je od zla branila i hljebom nahranila: „Barski ʼprotojerejʼ uporno preskače činjenicu da blaženopočivši mitropolit Amfilohije nikoga iz Vlade Crne Gore nije izopštio iz Crkve kada je Crna Gora kao država 9. oktobra 2008. godine priznala tzv. Republiku Kosovo.“ Kad prema onome, ko mu je dao sve, pijetet ne projavljuje, jasno je o kakvom se čovjeku radi.
Moj Srbine, da moj mio rode, pri pomenu imena vojvode Živojina Mišića, ukoliko sjediš, ti ustani, a kad neko pomene ime Velibora od Džomićâ, ukoliko stojiš, ti sjedi!
„Junak“ naše priče nije ni dobar pravnik, a još manje dobar sveštenik! Kad je bio član Velikog crkvenog suda, ukoliko ga srce nikad nije štrecnulo pri glasanju o sudbini nekog sinjeg kukavca, a nije ga štrecnulo, i ne štrecnulo ga, slab će pravnik od njega da bude. Dobar pravnik bi, pri izricanju nečije presude, osim pravničkog znanja, obavezno trebalo da posjeduje i strah Božiji – „duhovni kantar“: Da sankcija na zakonoprestupnika djeluje vaspitno i popravno, ali i da nabijeđeni za zakonoprestupništvo bude optužbe oslobođen, a, onaj koji ga je nabijedio – procesuiran; pravo da bude zadovoljeno, jer na sudu ne sprovode pravdu, pošto je Pravda Božanska kategorija, ne sprovode čak ni pravičnost – ljudsku kategoriju, nego sprovode samo pravo. Tim prije, on nije ni dobar sveštenik, jer za razliku od ostalih službi, dobar sveštenik može da bude samo onaj ko je dobar čovjek.
Velibor od Džomićâ promijenio je više eparhija no kamilavki! Uprkos tome što i pravo i bogoslovlje stalno juri i de iure i de facto, ovo dvoje večito mu izmiču. Kad je u društvu teologâ, onda je pravnik; kad je u društvu pravnikâ, onda je pravoslavni sveštenik. Isplatilo mu se apstiniranje na izvjesno vrijeme: Za svoja brljanja nagrađen je postavljenjem na mjesto duhovnika u Ružici – hramu u kojem su negda služili isključivo ugledne prote i profesori nekad Bogoslovskog fakulteta SPC-e, a od 2004 – Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Sad je sabrat Zoranu Đuroviću, poznatom po nesvešteničkom djelovanju, jer je po internetu bogohulio na ne tabu teme, već na vrlo svetogrdne (= sablažnjive) teme kao što su: „Sveti Oci odobravali masturbaciju“; „Seks po kalendarčetu“ i slično, a koje teme su ga i „preporučile“, takođe na mjesto duhovnika u Ružici na Kalemegdan(čet)u. Ovaj prvi je blaženoupokojenim Vladikama Atanasiju i Amfilohiju „služio“, a ovaj drugi – po internetu ih je blatio. Istina je u stvari da im ovaj prvi nije služio, nego ih špijunirao za Judinih triʼesʼt srebrnjaka. Shodno „talantima“, može Bog dopustitʼ, a i ne mora bitʼ, da Velibor od Džomićâ; daleko bilo, nakad postane i šef katedre za Kanonsko pravo na PBF-u Univerziteta u Beogradu i prvi arhijerejski namjesnik beogradski.
Kad mu jednog dana, oni koji ga u Beograd na povocu dovedoše, budu oduzimali ono što su mu dali, uključujući i naprsni Krst neće biti krivi što mu oduzimaju, već što mu dadoše, jer čega početak nije dobar, ni kraj ne može biti!
Nekʼ se priča i pripovijeda dok je ljudi i dok je Kosova!
SSP (nije Stranka slobode i pravde), nego:
Slobodne srpske planine (položaj).
Timošenko sa sjevera