SKUPŠTINA CRNE GORE, NARODNA SKUPŠTINA REPUBLIKE SRBIJE I NARODNA SKUPŠTINA REPUBLIKE SRPSKE DUŽNE SU DA USVOJE REZOLUCIJE O OSUDI KOMUNISTIČKIH (PARTIZANSKIH I GOLOOTOČKIH) ZLOČINA
„Zločin je bio konstanta koju je KPJ provodila tokom 1941. i 1942.godine…Komunisti su imali veoma pragmatičnu i jednostavnu, ali primitivnu političku strategiju koja se svodila na matricu: svakog protivnika treba likvidirati. Ljudski životi za KPJ su u odnosu na političke ciljeve bili drugorazredna kategorija…KPJ, Centralni komitet, pokrajinski komitet, Milovan Đilas, Ivan Milutinović i komunisti u političkom smislu imali su na umu samo jednu stvar – apsolutnu vlast, za koju su bili spremni da žrtvuju dosta života, naravno ne svojih…“ (Dragutin Papović, crnogorski istoričar; „Lijeve greške – drugo ime za zločin“)
„Mi smo se igrali ljudskim glavama kao da su bile glave od kupusa.“ (Božo Ljumović, 1896-1986, učesnik balkanskih, Prvog i Drugog svjetskog rata, član KPJ od njenog osnivanja 1919.godine, visoki partijski funkcioner i golootočki stradalnik; memoari)
„Mi, srpski komunisti, objektivno smo izdali svoj narod… Osvešćenje je došlo kasno. Kod nekih ranije, kod nekih kasnije, a kod nekih, na žalost, ni do danas.“ (Tanasije Mladenović, 1913-2003, pravnik, pjesnik i ratni partizanski politički komesar; intervju časopisu „Pogledi“, 20. novembar 1989.godine)
„Metode koje su primjenjivane na Golom otoku malo je reći da su nečovječne. To je jedna od najvećih sramota Saveza komunista Jugoslavije.“ (Milovan Đilas, poslije „preumljenja“; „Revolucionarni rat“)
Sjedište tajne zapadne, masonske, satanističke megakapitalističke vlade, čiji je vjekovni san ovladavanje planetom, je u Londonu.
Dva osnovna obreda masonstva (slobodnog zidarstva) su „Egipatski“ i „Škotski“. To su dva lica iste medalje. „Egipatski“ je zadužen za izazivanje ratova, revolucija, državnih prevrata…, a „Škotski“ za „mir“ i obnovu ratom i revolucijom razorenih zemalja kreditima zapadnih megakapitalista. Tako su „Egipćani“, po zadatku zapadnih vladara iz sjenke (megabankarskih porodica – bankstera, porodica industrijalaca (naslednika „barona pljačkaša“), određenih monarhističkih porodica (crno plemstvo), prije svega, britanskih Vindzora i Vatikana), izazvali Drugi svjetski rat, a „Škoti“ su bili zaduženi za obnovu (ujedinjene, bez Rusije) Evrope.
Simbol masonstva je obrnuta (okrenuta naglavačke) piramida, na čijem vrhu piše „Ordo ab chao“ – „Poredak iz haosa“ (koji, prethodno, sami stvore).
Komunizam je ideologija masona („Egipatskog obreda“), čiji je glavni cilj bio nasilna dezintegracija višenacionalnih država koje nisu bile u zapadnoj sferi uticaja (prije svega, Jugoslavije i Rusije (Sovjetskog Saveza)).
Ideologija Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) je, još od njenog Drugog (Vukovarskog) kongresa, održanog 1920.godine, a pogotovo od njenog Četvrtog kongresa, održanog u Drezdenu 1928.godine, antisrpska i antijugoslovenska. Jugoslavija je za jugoslovenske komuniste bila „versajska tvorevina“ velikosrpske ideologije, koju treba razbiti. To im je i uspjelo u prvoj polovini devete decenije 20.vijeka, oružanim pobunama u Hrvatskoj (uz pomoć fašista – ustaša), u Bih (uz pomoć islamista) i Sloveniji, koje su vojno, ekonomski i politički odlučujuće podržane od SAD, V. Britanije, Njemačke i Vatikana.
xxx
Rukovodstvo KPJ na čelu sa J. B. Titom, „najvećim sinom naših naroda i narodnosti“, je krajem 1941. i početkom 1942.godine, u Crnoj Gori i istočnoj Hercegovini, zbog prelaska na „viši oblik klasne borbe“, naredilo i sprovelo „crveni ili revolucionarni teror“, u tzv. „lijevim skretanjima“. U tom teroru posebno su se „istakli“ Milovan Đilas, Ivan Milutinović, Sava Kovačević i drugi.
Tokom tih krvavih mjeseci umoreno je, bez suda i suđenja, više stotina nevinih najuglednijih Srba (sveštenika, pravnika (sudija), učitelja…), samo zato što se nijesu slagali sa komunističkom ideologijom. Satanistički pirovi su, između ostalog, izvođeni na „pasjim grobljima“ (na Badnji dan, 6.januara 1942.godine, u Kolašinu), ili bacanjem živih ljudi u jame širom Crne Gore i istočne Hercegovine.
Posmrtni ostaci žrtva do današnjeg dana nijesu izvađeni iz jama, niti identifikovani, dostojno sahranjeni i opojani na grobnim obilježjima primjerenim ljudskim bićima.
xxx
„Vrhovni komandant maršal Jugoslavije Tito“, u februaru 1944.godine, izdaje naređenja u uputstva Glavnom štabu narodno – oslobodilačke vojske (NOV) i partizanskih odreda (PO) Srbije:
„Kada budemo ušli u Srbiju, postrijeljati ćemo sve kulake i domaćine, a naročito sve industrijalce. Imovinu velikosrpske buržoazije, poglavito industrijske objekte i tvornice ćemo premjestiti u Hrvatsku i Sloveniju.
Naređujemo osobito strogo ponašanje prema srpskom narodu koji je u više navrata pokazao neposluh i odanost monarhiji koju mi želimo iskorijeniti.
Posebno skrećem pažnju drugovima iz PO Srbije da djeluju oštro i bez sentimenta prema svojim rođacima i prijateljima, jer je opći cilj iznad naših emocija. Dapače, drugovi iz PO Srbije moraju pokazati veću strogost od drugih.
Prema pripadnicima JVuO i četničkim jedinicama ne pokazivati nikakvu milost…“
Dušan Bilandžić (1924-2015, hrvatski pravnik, istoričar, akademik i visoki komunistički funkcioner) navodi „reči Josipa Broza na sednici Politbiroa Komunističke partije deset dana po zauzimanju Beograda. Tada je Broz izjavio – „Mi se u Srbiji moramo ponašati kao u zemlji koju smo okupirali!“ (Časopis „Pečat“, broj 565, 12.april 2019.)
U drugoj polovini 1944. i početkom 1945.godine, komunisti su po Srbiji, bez suda i suđenja, strijeljali više desetina hiljada najuglednijih Srba – cvijeta Srpstva. Među strijeljanima su bili i žene i maloljetnici. Na Sremskom frontu, „stratištu srpske mladeži“, operaciji koja je trajala od oktobra 1944. do aprila 1945.godine i nije imala vojnog opravdanja, namjerno je žrtvovano 20-tak hiljada vojnički neobučenih srpskih mladića.
Državna komisija Srbije za tajne grobnice ubijenih poslije septembra 1944 do februara 1945. godine, formirana je 2009.godine. Ona je poimenično popisala oko 60.000 postradalih i koristila se komunističkom arhivskom dokumentacijom.
xxx
U „periodu Informbiroa“, od 1948. do 1956.godine, J. B. Tito i rukovodstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) su se, po zadatku britanskih nalogodavaca (čiji je Tito tajni agent bio), nemilosrdno obračunali sa komunistima koji nijesu podržavali njegovo skretanje ka Zapadu i NATO paktu. Prema zvaničnim podacima, bilo je 16.101 zatvorenika (prije svega, na Golom otoku), a od toga je oko šest stotina umrlo u zatvorima zbog sadističkih mučenja. Među zatočenicima, Srba je bilo 7.076 ili 44 odsto, a Crnogoraca 3468 ili 21,58 odsto. Ukupno, 10.544 ili 65,58 odsto, znači dvije trećine.
Informbiro (Informacioni biro komunističkih i radničkih partija) je 28.maja 1948.godine usvojio Rezoluciju „O stanju u KPJ“, poznatiju kao „Rezolucija Informbiroa“. U Rezoluciji, KPJ je, između ostalog, optužena za izjednačavanje spoljne politike SSSR sa spoljnom politikom imperijalističkih sila i za ponašanje prema SSSR-u kao prema buržoaskim državama, te zbog „antisovjetske pozicije Centralnog komiteta KPJ“.
Odmah po donošenju Rezolucije i odgovora KPJ, počela su masovna hapšenja pristalica Rezolucije, prije svega, onih koji nijesu htjeli da se mijenjaju preko noći (da danas pjevaju ode Sovjetskom Savezu (Rusiji) i Staljinu, a već sjutradan da pljuju na njih) i koji su smatrali da se nemoralno okrenuti protiv naše vjekovne zaštitnice Rusije.
Interesantno je da su masovna hapšenja počela prije Petog kongresa KPJ (održan od 21. do 28.jula 1948.godine), koji je završen je pokličem „Neka živi veliki Sovjetski Savez, na čelu sa drugom Staljinom“?!
xxx
Prethodno navedeno predstavlja nužan i dovoljan razlog za usvajanje skupštinskih rezolucija o osudi komunističkih zločina. To proizilazi iz našeg duga prema stradalnim precima, ali i iz neophodnosti da se ukaže na tragične posledice komunističke ideologije na jugoslovenskom prostoru.
Milan Gajović, Podgorica