„Moskva je čedna majka ne samo braće nam Rusa, nego i naša, jer ona nas je branila u mučnim vremenima i ozarivala vjerom u Boga i u pobjedu naše pravedne misli“. (kralj Nikola, cetinjski „Vjesnik“, iz 1913.godine)
„Da bismo srušili Miloševića, odnosno dobili pare, morali smo svi lideri DOS-a da se u američkoj ambasadi u Budimpešti obavežemo da će Crna Gora biti nezavisna. Sve drugo je laž.“ (Goran Svilanović, 1963, pravnik i ministar inostranih poslova SRJ; časopis „Srpske novine“, 14.jul 2011.)
Plan „Roots“ („Korijeni“), iz 1997.godine, koji je razradila CIA, pokazuje da su ciljevi agresije na SRJ, između ostalih, bili i „Uništiti Jugoslaviju gubitkom Kosova, Crne Gore i Vojvodine“ i „Otcepiti Crnu Goru od Srbije, njenog jedinog preostalog izlaza na Jadransko more…“ (Časopis „Geopolitika“, maj 2016.)
„Bolje je imati jak (marionetski) režim nego neku demokratsku vlast.“ (Džordž Kenan, 1904-2005, podsekretar u Stejt departmentu i ambasador SAD u SSSR-u i SFRJ)
Dana 21. maja 2006.godine, održan je referendum o državno – pravnom statusu Crne Gore. U glasački spisak je bilo upisano 481.718 građana, a izašlo je 419.236. Rezultat referenduma je bio: 230.711 glasača, ili 55,49 odsto u prilog nezavisnosti, a 184.254 glasača, ili 44,51 odsto, protiv nezavisnosti. Zacrtana norma za pobjedu na referendumu je premašena za svega 0,49 odsto, odnosno za 2.037 glasova!
Razlika između DA i NE je bila 46.457 glasova. A koliko je to sumnjiv podatak potvrđuje i nedavno saopštenje Ministarstva unutrašnjih poslova Crne Gore da se u biračkom spisku nalazi oko 48 hiljada birača koji ne žive u Crnoj Gori?!
Crnogorskim državljanima (oko 260.000), koji su imali prebivalište u Srbiji, nije dozvoljeno da glasaju.
Referendum je nelegitiman i neustavan.
U članu 60 Ustavne povelje državne zajednice Srbija i Crna Gora, od 14.marta 2002.godine, bilo je propisano:
„…Zakon o referendumu (o istupanju iz državne zajednice) donosi država članica, vodeći računa o međunarodno priznatim demokratskim standardima.“
A demokratski standard jeste da se ključne referendumske odluke o temeljnim pitanjima od najvažnijeg državnog značaja, kao što je državni status (plebiscit), donose većinom glasova u odnosu na ukupan, ustavno i zakonito, utvrđeni broj glasača.
Međutim, Havijer Solana, visoki predstavnik Evropske unije (EU) za spoljnu politiku i bezbjednost (koji je dao naredbu za početak monstruozne NATO agresije na Saveznu Republiku Jugoslaviju – SRJ (Srbiju i Crnu Goru)) i Miroslav Lajčak, specijalni predstavnik EU za Crnu Goru su, 15.februara 2006.godine, predložili, tačnije, naredili da se referendumska odluka smatra važećom ukoliko se u prilog nezavisnosti izjasni više od 55 odsto od ukupnog broja važećih glasova.
Znači, taj procenat je spolja nametnuti kriterijum, jer su zapadni Đukanovićevi gospodari i agresori na SRJ (SAD, V. Britanija, EU i NATO pakt) procijenili da je to maksimum koji se može postići.
Venecijanska komisija je zauzela politički stav da samo građani sa prebivalištem u Crnoj Gori imaju pravo glasa na referendumu, jer se odluka „odnosi na svakodnevni život i obaveze građana koji žive u Crnoj Gori“. Organi i funkcioneri EU su upozoravali da se referendum, da bi bio međunarodno priznat, mora sprovesti u skladu sa stavovima Venecijanske komisije.
Zakon o referendumu o državno – pravnom statusu Republike Crne Gore (u daljem tekstu: Zakon), je usvojen 1.marta 2006.godine i članu 6 je normirao da „Odluka o nezavisnosti je validna ako za opciju „da“ glasa 55 odsto, od broja važećih glasova, pod uslovom da je na referendumu glasala većina ukupnog broja upisanih glasača.“
Da bi se postigao zacrtani rezultat, iz zapadne Evrope su, avionima i autobusima, masovno dovođeni glasači za koje se sigurno znalo da će glasati za nezavisnost, iako mnogi od njih nijesu imali prebivalište u Crnoj Gori, niti su u njoj ikada živjeli.
Stranke koje su se zalagale za zajedničku državu bile su dužne da bojkotuju referendum. Time, ne samo da bi uskratili legitimitet neustavnom referendumu, nego bi pozivanjem na bojkot, doprinijeli da na isti ne izađe više od polovine ukupnog glasačkog tijela. Glasanje o nezavisnosti bilo bi neuspješno, jer ne bi bio ispunjen uslov iz člana 6 Zakona. U prilog ovome govori i činjenica da je za nezavisnost glasalo samo 47,5 odsto ukupno upisanih glasača!
Đukanovićeva vlast je, uz podršku Zapada, neustavno uskratila pravo učešća na referendumu dijelu državljana Crne Gore koji su imali prebivalište u Srbiji. Time im je, neustavno, prekinula pravnu vezu sa matičnom državom Crnom Gorom i povrijedila njihovo neotuđivo pravo da odlučuju o sudbini svoje otadžbine! Đukanović je znao da mu, u slučaju da su oni glasali, ne bi pomogla ni famozna većina od 55 odsto koju je dogovorio sa zapadnim gospodarima, a koja nije poznata u istoriji svjetskih plebiscita!
U članu 10 stav 1 tada važećeg Ustava Crne Gore, iz 1992.godine, bilo propisano da „U Crnoj Gori postoji crnogorsko državljanstvo.“, a u članu 32 stav 1 da „Građanin Crne Gore koji je navršio 18 godina života ima pravo da bira (glasa) i da bude biran.“
Proizilazi da taj Ustav nije propisivao tzv. rezidencijalni uslov (prebivalište u Crnoj Gori), kao uslov za glasanje na referendumu (plebiscitu) o državno – pravnom statusu Crne Gore. Zato je jednom riječju, referendum sproveden i referendumska odluka donijeta na neustavan način.
Državljanstvo je statusno – pravna veza između pojedinca (građanina) i države i podrazumijeva ustavom ustanovljena i zakonski zaštićena, međusobna prava i obaveze, koje je država dužna da poštuje i štiti. Državljanstvo je pravo na druga prava koja propisuje ustav, uz poštovanje principa jednakosti svih građana (državljana). Posjedovanje državljanstva omogućava građaninu nesmetano i nediskriminisano ostvarivanje i prava da glasa u svojoj državi kao političkoj zajednici.
Nelegitimni i neustavni referendum o nezavisnosti Crne Gore je logična i lako objašnjiva međufaza i kontinuiranom sprovođenju antisrpske, antipravoslavne, antiruske i euronatovske politike vlasti Mila Đukanovića.
Naime, on je počinio najveću izdaju u crnogorskoj, odnosno svesrpskoj istoriji sa tragičnim geopolitičkim posledicama. Neustavnim pristupanjem Crne Gore NATO paktu, najvećoj terorističkoj organizaciji u ljudskoj istoriji, prekinuta je kopnene veza između naše vjekovne zaštitnice Rusije i srpskog državnog i etničkog prostora i zatvoren je obruč oko Srbije i Republike Srpske.
Đukanović je i najveći raskolnik u srpskoj istoriji. On, neutemeljeno i sračunato, Srpsku pravoslavnu crkvu (SPC), te vlasti država Srbije i Rusije označava kao najveće spoljne neprijatelje Crne Gore, a Mitropoliju crnogorsko – primorsku i Srbe u Crnoj Gori kao unutrašnje neprijatelje i glavne remetilačke faktore. SPC, koja je stvorila državu Crnu Goru i omogućila njeno vjekovno trajanje, okvalifikovao je kao „crkvu Srbije“, te kao kvazivjersku organizaciju odgovornu za većinu zločina na prostoru bivše SFRJ i kao „retrogradnu klerofašističku menažeriju“?!
Podsjetimo se riječi Zbignjeva Bžežinskog da je „Balkan potencijalna geopolitička nagrada u borbi za evropsku (zapadnu) supremaciju“. A jedan od glavnih zagovornika tzv. Novog svjetskog poretka Džordž Soroš je, neposredno nakon okončanja NATO agresije na SRJ, kazao da „Balkan ne smije da se rekonstruiše na osnovu nacionalnih država“. Države na Balkanu, „marionetske mikro tvorevine“, po njemu treba staviti pod protektorat EU koja je „dužna da razvije svoj kišobran nad cijelim regionom“, u uslovima „moćnog vojnog prisustva NATO-a“.
Zato je Đukanović, potpunim dodvoravanjem Zapadu, koje je podrazumijevalo i ostvarivanje nezavisnosti države Crne Gore, izbjegao krivičnu odgovornost pred Haškim kvazitribunalom, te, za sada, pred italijanskim sudovima, ali sudovima drugih zemalja za „poslovnu“ saradnju crnogorskih vlasti sa italijanskom mafijom u švercu duvana, u drugoj polovini desete decenije 20. vijeka, a Zapad je „zažmurio“ nad njegovim švercom, prije svega duvana, ali i oružja, droge i ljekova kojima je istekao rok trajanja, i njemu i njegovoj bratiji ostavio znatan dio narkomafijaškog „kolača“.
Iz tog razloga, u toku agresije Zapada na Srbiju i Crnu Goru, u kojoj je izvršen još jedan genocid nad srpskim narodom, sarađivao je i sa agresorima.
Portal „Borba.me“ je, 17.septembra 2021. godine, prenio tekst časopisa „Pečat“, u kome je, između ostalog navedeno:
„U vreme zajedničke države…pojavio se problem finansiranja tog plana (osamostaljenja Crne Gore). Novac za finansiranje procesa osamostaljenja i održanja na vlasti Mila Đukanovića…namaknut je organizovanim kriminalom.“
I Vilijam Montgomeri, ambasador SAD u SRJ, odnosno u državnoj zajednici Srbija i Crna Gora, u intervjuu za zagrebački „Večernji list“, od 18. srpnja (jula) 2021.godine, kazao je, između ostalog:
„…kada je bilo teško obezbijediti financiranje za njegovu (Đukanovićevu) vladu, počeli smo dopuštati masovnim krijumčarima da operišu iz Crne Gore. Mi kao Zapad smo krenuli glavu i odlučili da ne vidimo to krijumčarenje. Među ostalima i Italija. Svi su znali šta se događa, ali su to dopuštali…“
Zadaci koje je Đukanović dobio su bili i da prizna nezavisnost „pobratimskog“ Narkokosova, te da preko pripadnika i saradnika Službe državne bezbjednosti (SDB), odnosno Agencije za nacionalnu bezbjednost (ANB) i narkomafijaških klanova, kao i unošenjem velikog opranog kriminalnog novca u Srbiju, izaziva i održava destabilizaciju te države u cilju slabljenja njene sposobnosti da se odupre otimanju Kosova i Metohije.
Đukanović se ostrašćeno zalagao za fiskalni i kreditno – monetarni (centralno – bankarski) suverenitet Crne Gore, još u okviru SRJ, a docnije i za nezavisnost Crne Gore. Zašto? Da bi se „pranje“ kriminalno stečenog švercerskog novca u Crnoj Gori moglo odvijati nesmetano, bez kontrole saveznih javnofinansijskih i monetarnih vlasti.
Išlo mu je na ruku i to što su, u vrijeme održavanja referenduma, presudnu ulogu u utvrđivanju i vođenju politike Srbije imale stranke, članice tzv. Demokratske opozicije Srbije (DOS).
Agresori na SRJ su tzv. DOS formirali u januaru 2000.godine. Njegovi glavni zadaci su bili: isporučivanje predsjednika Miloševića Haškom kvazitribunalu, priznanje lažne države „Republika e Kosovés“ i pristanak na raspad SRJ, odnosno na nezavisnu Crnu Goru.
Da zaključimo: 21.maj nije nikakav državni praznik, već dan kada je Milo Đukanović zaokružio privatnu narkomafijašku državu! Ali, ono što je najtragičnije jeste da, iako je pao s vlasti 2020.godine, njegovi kadrovi i dan danas dominiraju sudstvom, tužilaštvom, ANB-om, švercerskim kanalima, trgovinom nekretninama…
Sve postđukanovićevske vlade (Krivokapićeva, Abazovićeva i Spajićeva) vodile su i vode antisrpsku i antirusku politiku, pogubnu po Crnu Goru i veliku većinu njenih građana. Jer, bez čvrstog političkog, vojnog i ekonomskog saveza sa Srbijom i Rusijom, Crna Gora ne može biti stabilna i prosperitetna država, niti opstati u postojećim granicama!
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Svetu Rusiju!
Milan Gajović, Podgorica