Prljavi poslovi službe

Knjiga Srđana Cvijića, „Vixere: Udbina ubistva u srcu Evrope“ govori o ukupno sedam ubistava u belgijskoj i evropskoj prestonici Briselu u periodu od 1975. do 1990, koja se pripisuju Državnoj bezbednosti SFRJ: Bore Blagojevića (1975), Petra Valića (1975), Miodraga Boškovića i Uroša Milićevića (1976), Milana Boškovića (1981), Vehbija Ibrahimija (1981) i Envera Hadrija (1990).

Ubistvo Envera Hadrija u Briselu 1990. jedno je od retkih ubistava Udbe koje je dobilo pravosudni ishod. Božidar Spasić, agent saveznog DB-a, Veselin Vukotić i Andrija Drašković su zbog ovog ubistva na suđenjima 2016. i 2025. u Belgiji osuđeni na doživotnu robiju. Sumnja se da su u ubistvu učestvovali i Andrija Lakonić i Darko Ašanin, kojima nije suđeno jer su ubijeni 1990, odnosno 1998.

Belgijski istražni sudija izdao je nalog za hapšenje Ašanina i Vukotića još 8. novembra 1993.

Nekoliko godina posle svedočenja svedoka C-048 pred Haškim tribunalom, na kraju februara 2006, na osnovu poternice belgijskog suda za Hadrijevo ubistvo, ali i na osnovu zamolnice Međunarodnog krivičnog suda za zločine na prostoru bivše Jugoslavije, španska policija hapsi Vukotića na aerodromu Barahas, u Madridu. Bez obzira na činjenicu da je putovao sa lažnim hrvatskim pasošem i vozačkom dozvolom izdatom na ime Ludvig Bulić, španska policija je na osnovu dojave uhapsila Vukotića u trenutku kad se iz Pariza vraćao u Španiju.

Lažna dokumenta i izmišljeni identiteti

Vukotić je, sa suprugom i dve ćerke, živeo u Barseloni, a mogao je da putuje po Evropi i Latinskoj Americi zahvaljujući lažnim dokumentima i izmišljenim identitetima. U vreme hapšenja spekulisalo se da je Haški tribunal bio navodno zainteresovan za Vukotića kao svedoka na suđenju Slobodanu Miloševiću, a u vezi sa iskazom svedoka C-048, ali i tvrdnjama iz istrage Hadrijevog ubistva u Belgiji da je ubijeni kosovski aktivista imao dokaze protiv Miloševićevog režima za ubistvo trideset dva kosovska Albanca.

Bilo kako bilo, u istom trenutku Vukotića, pored Haškog tribunala i belgijskog suda, potražuje i Srbija i Crna Gora za ubistvo Duška Boškovića, pomorskog kapetana (navodno jer ga je ovaj polio pićem), i ranjavanje njegovog prijatelja u novembru 1997, u kafiću Fleš u Prčanju kod Kotora. Sud u Nikšiću, u novembru 2000, Vukotića u odsustvu osuđuje na tadašnju maksimalnu kaznu od dvadeset godina zatvora za ovo ubistvo, dok ga u januaru 2006. isti sud proglašava krivim i za pokušaj ubistva Blaža Gardaševića iz 1986. Suočivši se sa više istovremenih zahteva za izručenje, Španija usvaja zahtev briselskog suda i tokom 2006. izručuje ga Belgiji. Po izručenju iz Španije, Veselina Vukotića smeštaju u zatvor Sen Žil, gde ostaje naredne dve godine. Prilikom Vukotićevog boravka u tom belgijskom zatvoru, posećuje ga i Ašaninova supruga Marion Kruger, 26. marta 2008.

Zaštićeni svedok takođe izjavljuje kako mu se Vukotić poverio da je u diskoteci Nana ubio Lakonića jer je ovaj usled dejstva heroina, koji je konzumirao u velikim količinama, počeo da o detaljima te „misije“ priča okolo

Novinar Vremena Dejan Anastasijević, koji se na neko vreme sklonio u Belgiju pošto su 2007. u Beogradu pokušali da ga ubiju, o ovom slučaju napisao je nekoliko odličnih članaka.

Tokom dve godine, mučeći se da podigne optužnicu protiv Vukotića, belgijski sud u oktobru 2008. odlučuje da Vukotića pošalje na porotničko suđenje, ali i prihvata kauciju od 100.000 evra, koja je predviđala mogućnost da se Vukotić brani sa slobode i obavezu da okrivljeni do suđenja boravi na adresi stana u Briselu koji je iznajmila njegova supruga. Umesto da u Belgiji sačeka suđenje, Vukotić sredinom decembra 2008. biva izručen Srbiji. Vukotićevo izručenje je traženo po dva osnova: radi izdržavanja dvadesetogodišnje kazne za ubistvo u Prčanju 1997. i ranjavanje iz 1986, ali i zbog toga što je bio okrivljen za ubistvo Lakonića u Nani 1990…