„Izrazio sam nadu (u telefonskom razgovoru sa Vladimirom Putinom)…da Srbija neće uvoditi sankcije Ruskoj Federaciji.“ (Aleksandar Vučić, IN4S, 20.oktobar 2024.)
„Jasno ostajemo na evropskom putu i članstvo u EU je glavni spoljnopolitički prioritet Srbije.“ (Miloš Vučević, predsjednik Vlade Srbije; Radio Slobodna Evropa, 30. oktobar 2024.)
„…čeka (nas) intenzivnije usklađivanje sa spoljnom i bezbednosnom politikom Evropske unije, kako budemo ostvarivali napredak u pridruživanju Evropskoj uniji.“ (Miloš Vučević)
„Visoki predstavnik za spoljnu politiku i bezbednost (EU) Žozep Borelj izjavio je danas u Briselu da su proces evropskih integracija Srbije i Kosova i normalizacija njihovih odnosa međusobno zavisni, kao i da zemlja ne može biti članica EU i imati odnose sa Rusijom.“
„Jednostrano ne možete održavati odnose sa Rusijom… i očekivati da će vaša zemlja biti članica EU… treba birati jedno ili drugo.“ (Žozep Borelj)
(Gledaj.rs, 30.oktobar 2024.)
Dana 30.oktobra 2024.godine, Evropska komisija (EK) je usvojila godišnji Paket proširenja za tekuću godinu, koji se sastoji od izvještaja za deset kandidata, među kojima je i Srbija.
I ovim Paketom EU je, još jednom, jasno i nedvosmisleno, pokazala da ne poštuje princip statusne neutralnosti u odnosu na Srbiju. Lažna država Republika e Kosovës je za EU nezavisna država.
Vlada Srbije je usvojila Predlog zakona o proglašenju AP KiM za područje posebne socijalne zaštite i Predlog zakona o nadležnosti pravosudnih organa u procesuiranju krivičnih djela izvršenih na teritoriji AP KiM. Međutim, i ako budu usvojeni, primjena ovih zakona je moguća samo ako vlasti Srbije odustanu od „evropskog puta bez alternative“. To potvrđuje i oštro protivljenje Brisela i Vašingtona.
Predlozi zakona predstavljaju jasno kršenje od strane Srbije svojih obaveza iz dijaloga i protivni su ponovljenom opredjeljenju u okviru dijaloga, kazala je Nabila Masrali, portparolka EU za spoljnu i bezbjednosnu politiku.
U Paketu se navodi da „Srbija nije postigla nikakav napredak u spoljnoj i bezbjednosnoj politici. Evropska komisija traži od Srbije da, kao prioritetno pitanje, unaprijedi svoju usklađenost sa zajedničkom spoljnom i bezbjednosnom politikom, uključujući restriktivne mjere (čitaj: sankcije Rusiji)“
Nadalje, od Srbije i od Kosova očekuje se da sprovode svoje obaveze koje proizilaze iz (važećih i obavezujućih) sporazuma iz Brisela i Ohrida.
„Normalizacija odnosa ostaje suštinski osnov na evropskom putu obje strane.“
Traži se od Srbije i da se pronađu održiva rešenja koja omogućavaju učešće Kosova u regionalnim forumima.
I šef delegacije EU u Srbiji Emanuel Žiofre izjavio je, 30.oktobra 2024.godine, da Srbija mora da se uskladi sa spoljnom i bezbjednosnom politikom EU ukoliko želi da postane članica te zajednice…Upozorio je Srbiju da neusvajanjem sankcija protiv Rusije rizikuje punopravno članstvo u EU.
Odbijanje učešća Vučića na oktobarskom Samitu BRIKS-a u Kazanju dokazuje njegovo nepokolebljivo opredjeljenje za Srbiju bez Kosova i Metohije u Evropskoj uniji, te kontinuitet njegove antiruske politike.
Šta su bitne karakteristike dosadašnjeg evropskog i natoidnog puta Srbije „bez alternative“?
Generalna skupština UN je, 9.septembra 2010.godine, na predlog tadašnje vlasti Srbije, usvojila Rezoluciju broj A/RES/64/298. Tekst predloga srpski zvaničnici su prethodno usaglasili sa predstavnicima Evropske unije. Tom Rezolucijom, Generalna skupština je pozdravila „spremnost EU da olakša proces dijaloga između strana“. U njoj je navedeno i da bi proces „dijaloga…imao cilj da…ostvari napredak na putu ka EU…“
Tadašnji ministar spoljnih poslova Vuk Jeremić je kazao da je Rezolucija „fundamentalno statusno neutralan dokument“. A predsjednik Republike Srbije Boris Tadić je izjavio:
„Kompromis je postignut, kako bi sva pitanja bila rešavana u partnerskom odnosu sa Evropom“.
Znači, Rezolucijom je trebalo da se omogući dijalog između Beograda i Prištine uz, objektivno i nepristrasno, posredovanje EU. A pravno posredovanje podrazumijeva davanje savjeta koji ne obavezuju strane u dijalogu. Posrednik ne smije da nameće svoju volju stranama, jer bi to bilo nedopustivo miješanje u njihove unutrašnje poslove.
Međutim, do datuma donošenja Rezolucije, već su 22 od ukupno 27 država članica EU priznale lažnu državu Republika e Kosovës. Vlasti tih zemalja su postojano naglašavale da su odluke o priznanju trajne i nepromjenljive. Tako, na primjer, Gvido Vestervele, njemački šef diplomatije, 27. avgusta 2010.godine, kazao je da je „nezavisnost Kosova realnost i da je geografska mapa jugoistočne Evrope trajno promijenjena“.
Takođe, devet najvećih članica EU neposredno je učestvovalo u monstruoznoj, satanističkoj i genocidnoj agresiji NATO pakta na Saveznu Republiku Jugoslaviju (Srbiju i Crnu Goru), 1999.godine.
SAD i EU (uz, nezaobilazno tradicionalno antisrpski orijentisanu zvaničnu Veliku Britaniju), dugovremeno i postojano, vode neprijateljsku politiku prema srpskom narodu i Srbiji, jer ne priznaju njen teritorijalni integritet, odnosno suverenitet njene vlasti na ukupnom državnom prostoru. To su glavni sponzori albanskog, islamskog (bošnjačkog) i hrvatskog integralizma na Balkanu, što podrazumijeva cijepanje srpskog etničkog prostora, odnosno ugrožavanje cjelovitosti Srbije i Crne Gore, te ukidanje Republike Srpske.
Pristanak Borisa Tadića i Ivice Dačića, što je u potpunosti prihvatio i Aleksandar Vučić, da se pregovarački proces pronalaženja rešenja za kosmetski problem, sa Savjeta bezbjednosti UN (gdje su Rusija i Kina, kao garanti važenja Rezolucije 1244, iz 1999.godine) prenese u EU jeste protivustavni, samoubilački i mazohistički čin, poguban po Srbiju i srpski narod u cjelini. Jer, pravno „posredništvo“ EU i faktičko „posredništvo“ SAD bilo je i jeste sistemski i neprekidni pritisak da vlasti Srbije pristanu na samoamputaciju sopstvene države, uz neprekidne prijetnje organa i zvaničnika EU sankcijama i stalno popuštanje te vlasti radi „evropskog puta koji nema alternativu“.
Jednom riječju, EU (bez obzira što pet država članica nije priznalo lažnu državu Republika e Kosovës) nije objektivan i neutralan posrednik, već sponzor albanske državolike tvorevine na prostoru Kosova i Metohije.
I sam Vučić je svjestan karaktera „posredništva“ EU. Prilikom obraćanja javnosti, 6.maja 2022.godine, potvrdio je da je većina građana protiv pristupanja Srbije EU i konstatovao da „suočeni smo sa neprimerenim pritiscima…(i) licemerjem zapadnog sveta“, te da „Srbija će biti pod velikim pritiskom Zapada da prizna Kosovo, i to postaje nesnosno“. Ali, i pored toga, kazao je da je „poruka svima da će Srbija biti snažnije na evropskom putu“?!
Znači, Vučić, kao poslušna marioneta Zapada istrajava na evrounijatskom i natoidnom putu i pretvorio je Srbiju u političku, ekonomsku i vojnu koloniju glavnih spozora „države Kosova“. Završnica „puzajućeg“ procesa amputacije Srbije se, zahvaljujući protivustavnom postupanju Vučića i njegove vlasti, kao „poželjnih kolaboracionsta“, odvija pred našim očima.
Obavezujućim i nepromjenljivim sporazumima (Briselskim, iz 2013. i 2023.godine ( Makron – Šolc, ili francusko – njemačkim plan), Pregovaračkim okvirom radi pristupanja Srbije EU, iz 2014.godine, Vašingtonskim iz 2020.godine i Ohridskim iz 2023.godine) Srbija se razdržavljuje na Kosovu i Metohiji i nameće se priznanje nezavisnosti, suvereniteta i teritorijalne cjelovitosti, odnosno puni međunarodnopravni subjektivitet lažne države Republika e Kosovës.
Ispunjenje obaveza iz ovih sporazuma postalo je sastavni dio poglavlja 35 Pregovaračkog okvira o pristupanju Srbije EU.
Od SAD i EU je nametnuto, a Vučić se nije tome protivio, da se njihove odredbe primjenjuju i prije (ili bez) formalnog potpisivanja i ratifikacije (parlamentarnog potvrđivanja). Na ovaj način, Vučiću je obezbijeđen alibi da i dalje obmanjuje srpsku javnost kako „nije ništa potpisao, niti će potpisati“ i „kako ne prelazi crvene linije“!
Već na početku pristupnog procesa bilo je jasno da Srbija može postati članica EU samo bez Kosova i Metohije! U „Pregovaračkom okviru“, iz 2014.godine, navedeno je da se „obezbjeđuje da obje strane mogu da nastave svojim evropskim putem, izbjegavajući da jedna drugu mogu ometati i svojim naporima (za pristupanje EU) i (pregovarački proces) treba postepeno da dovede do sveobuhvatne normalizacije odnosa između Srbije i Kosova, u formi pravno obavezujućeg sporazuma“ (poglavlje 12).
Takođe, predviđeno je i zaustavljanje procesa pristupanja Srbije EU ako „napredak u oblasti normalizacije odnosa sa Kosovom…značajno zaostaje za ukupnim napretkom pregovora, a da je razlog tome propust Srbije…naročito kada je riječ o primjeni sporazuma koji su postignuti između Srbije i Kosova“ (poglavlje 25).
Za Vučića i njegovu vlast trebalo je da bude otrežnjujuća formulacija u poglavlju 38, gdje se navodi da „…Srbija je posebno dužna da obezbijedi da donijeti propisi, uključujući njihov geografski opseg, nijesu u suprotnosti sa sveobuhvatnom normalizacijom odnosa sa Kosovom…“ To znači da je vlastima Srbije nametnuta obaveza donošenja zakona i drugih opštih akata koji važe samo za teritoriju bez Kosova i Metohije?!
Ponovimo još jednom, već je na početku pregovaračkog procesa bilo jasno: Srbija mora priznati drugu albansku državu na prostoru Kosova i Metohije da bi postala članica EU!
Prema „Godišnjem izvještaju Evropske komisije o Srbiji“, od 8.novembra 2023.godine, koji je potvrdio i Evropski savjet (na samitu šefova država i vlada članica EU, 15.decembra 2023.godine), „Beograd mora ispuniti svoje obaveze i posvetiti se potpunoj primjeni svih prethodnih sporazuma…“, te omogućiti pregovore „o sveobuhvatnom pravno obavezujućem sporazumu“, jer „normalizacija odnosa (čitaj: uzajamno priznanje državne nezavisnosti) je suštinski uslov na evropskom putu Srbije i Kosova“. Uvođenje sankcija Srbije Rusiji je definisano „kao pitanje najvećeg prioriteta“.
Portparol EU Peter Stano (Slovačka) je tada izjavio da „Održavanje veza sa Rusijom u vrijeme nezakonitog rata protiv Ukrajine nije kompatibilno sa procesom pridruživanja Uniji“.
Savjet ministara EU je, 22.aprila 2024.godine, usvojio izmjene i dopune poglavlja 35 pristupnih pregovora sa Srbijom („Pregovaračkog okvira“). Srbiji je nametnuta obaveza da u potpunosti sprovodi „Sporazum o putu normalizacije između Kosova i Srbije“ (drugi Briselski sporazum -francusko – njemački sporazum), od 27. februara 2023. godine i njegov Aneks za implementaciju (Ohridski sporazum), od 18.marta iste godine.
Poglavlje 35 naslovljeno je kao „Ostala pitanja“ i sadrži kriterijume i metode za praćenje sprovođenja (primjenu) postignutih dogovora u okviru „dijaloga Srbije i Kosova“, jer će se „pitanje normalizacije njihovih odnosa (čitaj: postepeno priznavanje lažne „države Kosova“) razmatrati u okviru ovog poglavlja“.
Napredak Srbije u procesu pridruživanja EU će se „posebno mjeriti u odnosu na kontinuirano angažovanje Srbije na vidljivom i održivom poboljšanju odnosa sa Kosovom…“.
Glavni cilj zapadne „Imperije zla i laži“ (SAD, V. Britanije, EU i NATO pakta) jeste da se čitav „zapadni Balkan“ politički, natoidno i ekonomski integriše u njihovu neoliberalnu koloniju, sa dvije albanske države koje bi se ubrzo ujedinile i unitarnom BIH bez Republike Srpske. Srbija je potrebna Zapadu samo kao antiruska i antipravoslavna kolonija!
EU je „kruna“ ostvarenja neoliberalnih, globalističkih ciljeva zapadnih megakapitalista (i Vatikana)- vladara iz sjenke. Taj proces je planiran, organizovan i sprovođen odozgo, od strane njihovih produženih ruku – „državnika“, političara i stručnjaka, a ne odozdo, od strane legalnih i legitimnih predstavnika suverenih država. Evrointegracije su faza u procesu globalizacije i podrazumijevaju primjenu principa regionalizacije kao faktora neutralisanja „pretjerane“ državne i nacionalne raznolikosti. Nezobilazna je u ovom procesu i uloga Vatikana sa njegovom planetarnom organizacijom, infrastrukturom i bogatstvom koje se, po nekim procjenama, može mjeriti sa BDP-om Njemačke, četvrte ekonomske sile na planeti!
Ciljevi evrointegracija (dakle, i stvaranja EU) su jedinstven ekonomski prostor sa neutralisanom konkurencijom, nadnacionalnim zakonodavstvom, niskim porezima za najbogatije i neometanom repatrijacijom profita, u korist nadnacionalnih kompanija i banaka, a u skladu sa „principom socijalnog minimalizma“ (minimalna prava radnika i minimalna socijalna davanja).
Zahvaljujući Vučiću, njegovoj vlasti, SAD i Evropskoj uniji, Srbi su getoizirani u kosovskom aparthejdu, u cilju zastrašivanja i izgona i stvaranja etnički čiste albanske teritorije! Zato su prihvatljiva rešenja u vezi kosmetskog problema i u skladu sa interesima cjelovite Srbije, moguća samo pod okriljem Savjeta bezbjednosti UN.
Znači, izbor je: ili Kosovo i Metohija, duhovno srce i središnja srpska zemlja ili EU! Drugim riječima: ili cjelovita Srbija ili Vučić! Jedno i drugo nije moguće. „Evropski put bez alternative“ je put ka dezintegraciji Srbije! Pristupanje EU i očuvanje cjelovitosti Srbije su nepomirljivi ciljevi.
Sa Vučićem na čelu, Srbija ne može sačuvati Kosovo i Metohiju u svom sastavu! Njemu je važnije da bude poslušna marioneta Zapada nego da Srbija sačuva svoju cjelovitost?!
Zbog razdržavljenja Srbije na Kosovu i Metohiji Aleksandar Vučić je najveći izdajnik u srpskoj istoriji! Veći i od Mila Đukanovića!
Nedvosmisleno proizilazi da je jedino spasonosno rešenje za Srbiju i srpski narod promjena Vučićeve vlasti. Kako to nije moguće ostvariti u okviru institucija sistema, preostaju samo, mirni i uporni, masovni protesti građana kao nosilaca izvornog suvereniteta. U izražavanju legitimne građanske neposlušnosti opravdane su i blokade državnih organa i institucija, kao i saobraćajnica.
Srbija i Crna Gora mogu opstati samo u savezu sa Rusijom. Njima je mjesto u BRIKS-u, a ne u EU.
Iskreno saučešće porodicama stradalim u tragediji na željezničkoj stanici u Novom Sadu.
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Rusiju!
Milan Gajović, Podgorica 6.novembar 2024.godine