Ana Ljubičić
Rad nakon penzionisanja u Srbiji više nije sporadična pojava, niti se vezuje samo za pojedine profesije i izuzetne okolnosti. On postaje vidljiv deo tržišta rada i istovremeno indikator stanja u penzionom sistemu. Iako precizna evidencija o tome koliko penzionera trenutno radi ne postoji, jer PIO Fond beleži samo one koji podnose zahtev za preračun penzije, podaci o visini primanja i strukturi penzionerske populacije daju okvir za razumevanje zašto se sve veći broj njih odlučuje da ostane na tržištu rada.
Iz Sindikata penzionera navode da prema dostupnim podacima, penzije manje od 30.000 dinara prima 30,4 odsto penzionera. Prosečna penzija je u novembru prošle godine iznosila 51.492 dinara i taj iznos je primalo 1.006.260 penzionera, dok penzije veće od 100.000 dinara prima 125.416 korisnika, odnosno 19,1 odsto ukupne penzionerske populacije. Istovremeno, 27,6 odsto penzionera prima manje od najniže penzije, koja je tada iznosila 27.711 dinara. Među njima su u najvećem broju poljoprivrednici i korisnici porodičnih penzija. Posebno se izdvaja podatak da 58.145 penzionera prima manje od 10.000 dinara mesečno, što je ispod nivoa socijalne pomoći.
Penzija često ne pokriva osnovne troškove života, od komunalija do lekova, pa za veliki broj penzionera prestaje da bude dovoljan izvor prihoda. Posebno su pogođeni oni čija primanja spadaju u najnižu kategoriju, uključujući korisnike porodičnih penzija i poljoprivredne penzionere, koji često primaju manje od najniže penzije. U praksi to znači da mnogi nastavljaju da rade ne zbog želje da ostanu u svom poslu, već kako bi dopunili osnovni budžet i obezbedili sredstva za svakodnevne potrebe.
Pod kojim uslovima penzioneri mogu da rade
Prema zakonu, starosni penzioneri i oni koji su otišli ranije u penziju u mogućnosti su da nakon što makar na jedan dan raskinu radni odnos i izvrše odjavu osiguranja, ponovo zasnuju radni odnos bez obustave penzije. Oni mogu potpisati ugovor o radu na određeno ili neodređeno vreme, ugovor o delu, autorski ugovor, ali i osnovati preduzetničku radnju ili privredno društvo. Poslodavci su dužni da uplaćuju doprinose za penzijsko i invalidsko i zdravstveno osiguranje, dok penzioner koji posluje kao preduzetnik zdravstveno osiguranje ostvaruje po osnovu penzije. Takođe, nakon najmanje godinu dana od novog zaposlenja, penzioneri mogu podneti zahtev za ponovno određivanje iznosa penzije.
Kod porodičnih penzionera pravila su restriktivnija. Oni mogu raditi po ugovoru o delu ili autorskom ugovoru, ali samo ako je njihova mesečna zarada niža od najniže osnovice osiguranja zaposlenih (51.297 dinara za 2026. godinu). Ukoliko se zaposle u stalni radni odnos, gube pravo na isplatu porodične penzije.
Za korisnike invalidske penzije situacija je dodatno ograničena. Kako je osnov za ostvarivanje tog prava potpuni gubitak radne sposobnosti, ponovni rad podrazumeva preispitivanje zdravstvenog stanja. Ako se utvrdi poboljšanje i postojanje radne sposobnosti, pravo na invalidsku penziju prestaje. Oni mogu raditi samo povremeno, po ugovoru o delu ili autorskom ugovoru, i ne mogu osnivati preduzetničke radnje. Specifičan položaj imaju profesionalna vojna i policijska lica, kod kojih se utvrđuje gubitak sposobnosti za profesionalnu službu, ali ne i opšta radna nesposobnost, pa mogu raditi u privatnom sektoru.
Zašto se penzioneri vraćaju na posao
Najčešći motiv zbog kojeg penzioneri nastavljaju da rade i nakon odalska u penziju jesu finansijske okolnosti. Kako za NIN navodi Miloš Grabundžija, predsednik Sindikata penzionera, najveći broj penzionera nastavlja da radi jer su penzije male i ne mogu da pokriju osnovne troškove.
PROČITAJ VIŠE SA IZVORA — nin.rs