BEZ JEDINSTVA I SVEOBUHVATNOG NACIONALNOG PROGRAMA, TE NEODLOŽNOG I NEPREKIDNOG ZALAGANJA ZA NJEGOVO SPROVOĐENJE, SRBIMA U CRNOJ GORI PRIJETI ASIMILACIJA (GUBITAK NACIONALNOG IDENTITETA) OD NJIHOVIH POTOMAKA STOPROCENTNIH CRNOGORACA
Poznati njemački slavista, Gerhard Gezeman (1888-1948), zapisao je da Crnogorci posjeduju „kvintesenciju (jezgro, suština) srpsko – dinarske duše i jedno plemenito takmičenje ko je bolji Srbin“.
„Narod je rasuta snaga samo ako ne vidi zajednički cilj…“ Mehmed Meša Selimović, 1910-1982, srpski književnik)
„…Treba sprečiti uvođenje novih zapadnih ustanova koje bi mogle razrušiti samobitnost života našega naroda i da unesu razdor u narodni razvitak i život…U neprestanoj borbi Istoka i Zapada srpskom narodu je uvek mesto sa Istokom…“ (Nikola Pašić, 1845-1926, srpski državnik i političar)
„Mi sa našim partnerima imamo jasan dogovor o funkcionisanju izvršne vlasti. Zajednički radimo na realizaciji spoljnopolitičkog prioriteta – učlanjenju Crne Gore u Evropsku uniju i zbog toga stavljamo moratorijum na pitanja o kojima ne postoji saglasnost unutar parlamentarne većine.“ (Andrija Mandić, predsjednik Skupštine Crne Gore i lider Nove srpske demokratije (NSD) ; IN4S, 15.maj 2025.)
Prema ukazanjima naših Svetih Otaca (Svetog Save, Svetog Vasilija Ostroškog Čudotvorca Milostivog i Svetog Petra Cetinjskog), slava Im i hvala, mojoj supruzi Dragici, Srbi (srpska plemena) su protonarod ili pranarod na prostoru Balkana i Podunavlja. Od njega su nastali drugi slovenski narodi, kao i narodi na prostoru bivše SFRJ i u njenom susjedstvu (Hrvati, Bošnjaci, Makedonci, Crnogorci, Albanci, Mađari (sa Hunima), Rumuni, Bugari (sa Tatarima) i Grci (u solunskoj Makedoniji).
Međutim, od 1998.godine pa do dana današnjeg, istorijska srpska Crna Gora je antisrpska država (kao što je bila i od 1945. do 1989,godine, u nešto blažoj mjeri, jer je socijalizam (komunizam) bio antisrpska ideologija i praksa), u kojoj se drastično krše, kolektivna i pojedinačna, prava Srba, iako državotvornog naroda i jezičke većine. To je protivno Univerzalnoj deklaraciji o ljudskim pravima, Međunarodnom paktu o građanskim i političkim pravima, Međunarodnom paktu o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima…
U retrogradnom istorijskom hodu, od 1998.godine, Crna Gora je kolonija – „(narko) banana republika (država)“ zapadnih megakapitalista – vladara iz sjenke (naslednika „barona pljačkaša“) i njihovih glavnih ekspozitura – vlasti SAD i V. Britanije, Njemačke, te EU i NATO pakta. Crnom Gorom, decenijama, upravljaju američke ambasadorke, uz asistenciju britanskih koleginica.
Crnogorske vlasti, od preumljenog Mila Đukanovića do Milojka Spajića i Jakova Milatovića su globalističke i pronatovske skupine jasne antisrpske i antiruske (a time i anticrnogorske) orijentacije. Te vlasti se bespogovorno svrstavaju na stranu Zapada koji vodi sveopšti, agresivni, hibridni, mrežni (mrežnocentrični) rat protiv Rusije, Srbije, Republike Srpske i srpskoga naroda u cjelini (a time i protiv Crne Gore), kao i proksi (posredni, preko Ukrajine) oružani rat protiv Rusije. Srbi su za ovakve crnogorske vlasti i za Zapad „remetilački faktor na Balkanu“ i protivnici njihovih neoliberalnih i LGBT+ porodično, državno, nacionalno i vjerski razarajućih, kao NATO terorističkih „vrijednosti“.
Na čelnim državnim funkcijama u Crnoj Gori, smjenjuju se osobe bez neophodnog državničkog iskustva i patriotske odgovornosti i bez geopolitičke svijesti da je planetarna prevlast Zapada stvar prošlosti, kao i bez želje za uvažavanjem istorijskih pouka o našim, državnim i nacionalnim, prijateljima i neprijateljima. Vodeći pripadnici crnogorske vlasti, kao zapadne marionete, obučeni su da postupaju protivno interesima Crne Gore i njenih građana .
U članu 13 Ustava Crne Gore izvršeno je pravno nasilje, jer je simbolični, crnogorski (politički preimenovani srpski) i popisno manjinski jezik oktroisan kao službeni jezik, a srpski jezik, kao popisno većinski jezik, sveden je na nejasnu drugorazrednu ulogu jezika „u službenoj upotrebi“. Takođe, ustavno načelo o ravnopravnosti ćirilice i latinice se ne primjenjuje u praksi, jer je ćirilica (kao „šizmatičko pismo“) potpuno istisnuta iz javne upotrebe, te iz službene komunikacije organa i organizacija pod patronatom države.
Očita je bila namjera dvojca Milo Đukanović – Ranko Krivokapić , ne da pravo (Ustav) bude normativni izraz (odraz) stvarnosti, već, naprotiv, da se stvarnost etničkim, vjerskim i jezičkim inženjeringom, prilagođava nametnutim ustavnim normama.
Crna Gora je „povrnula tisućljetnju neovisnost“ na pokradenom referendumu, protivustavno sprečavajući da preko 260.000 njenih državljana – Srba koji su živjeli u Srbiji glasa na tom referendumu.
Protivno principu istorijske istine, crnogorska istorija, kao neotuđivi dio srpske istorije se krivotvoruje (čisti od „srpskih primjesa“, a sadašnjost joj se prilagođava).
Vlada Mila Đukanovića je, 9.oktobra 2008.godine (na od zapadnih gospodara podareni datum kada je, u Marseju 1934.godine, ubijen kralj Aleksandar Karađorđević) priznala lažnu državu Republika e Kosovés, kršeći princip suvereniteta i teritorijalne cjelovitosti Srbije, zagarantovane Rezolucijom 1244 Savjeta bezbjednosti UN. Crna gora je, 2017.godine, na neustavan način pristupila NATO – paktu, najvećoj terorističkoj organizaciji u istoriji koji je 1999.godine, izvršio monstruoznu satanističku agresiju na SRJ (Srbiju i Crnu Goru). Skupština CG je, 17.juna 2021.godine, usvojila Rezoluciju o „komunalnom genocidu“ u Srebrenici, kojom se, implicitno, zaobilazno ali dovoljno jasno, srpskom narodu, žrtvi tri genocida u 20.vijeku, pripisuje karakter genocidnosti.
Crna Gora je globalistima važna samo kao antisrpska i antiruska narkotranzitna destinacija CIA-e i NATO pakta. Međunarodni šverc duvana (pogotovo kad su njegovi proizvođači američke kompanije) i narkotika nije moguć, ako to ne dozvole i kontrolišu američke tajne službe (CIA, prije svega) i NATO pakt. Na taj način, „pune“ svoje skrivene, paralelne, „crne“ fondove radi sprovođenja terorističkih aktivnosti širom zemljinog šara, te svrgavanja njima protivnih i nepokornih šefova država i vlada, drugih državnika i političara, i instaliranja lojalnih vlasti.
Zapad je i glavni sponzor islamskog (velikobošnjačkog), albanskog i hrvatskog integralizma na Balkanu i dijeljenja srpskog etničkog prostora koji ugrožavaju i teritorijalnu cjelovitost Crne Gore. Cilj je da se, trajno i nepovratno, oslabi srpski faktor i spriječi ruski uticaj na Balkanu. Geopolitički ciljevi državnih i političkih predstavnika muslimana (Bošnjaka), Albanaca i Hrvata, a koji se poklapaju sa interesima Zapada, jesu stvaranje „velike Bosne“ kao unitarne države (BiH, bez Republike Srpske, sa Raškom oblašću i sjevernim dijelom Crne Gore), „velike – prirodne Albanije“ (koja obuhvata i znatne djelove Crne Gore, Kosovo i Metohiju, jug Srbije, zapadni dio Sjeverne Makedonije i sjeverozapadnu Grčku) i pripajanje Boke Kotorske i većeg dijela Crnogorskog primorja Hrvatskoj.
Jednostranim prekidom prijateljskih odnosa sa Rusijom i neustavnim pristupanjem NATO paktu, crnogorske vlasti više nemaju efikasan državni mehanizam suprotstavljanja puzajućem albanskom, islamskom i hrvatskom integralizmu na štetu teritorijalnog integriteta Crne Gore.
Grb sadašnje Crne Gore je bitno drugačiji od grba Knjaževine (Kraljevine) Crne Gore. Radi prekida kontinuiteta sa istorijskom srpskom Crnom Gorom, koju je stvorio srpski narod i omogućio njeno vjekovno trajanje, sadašnja državna zastava nije narodna (trobojka), niti državna (trobojka sa bijelim grbom na sredini) iz doba knjaza (kralja) Nikole, već izmijenjena (krivotvorena) istorijska crnogorska ratna zastava – alaj barjak (na kojoj se, umjesto bijelog orla, nalazi zlatni sa „zlatnim obrubom“).
Od 16 stihova zvanične državne himne „Oj svijetla majka zoro“, deset su potpuno isti, a tri su „prerađena“ stiha iz pjesme „dvanaestojulskog Vođe“, ustašoljuba Sekule Drljevića, koja je objavljena 1936.godine, pod nazivima „Crnogorsko seljačko kolo“, odnosno „Vječna naša“, kao plagijat narodne pjesme „Oj junaštva svijetla zoro“.
Kako je govorio i pisao ruski hemičar, sociolog, filozof, istoričar…Sergej Sergejevič Kara – Murza (1939-2025), simboli djeluju kao zaštitni zidovi kolektivne svijesti. Kada manipulatori izvrše „juriš na simbole“ , što predstavlja njihovu desakralizaciju, ruši se taj zaštitni zid.
Dana 19.oktobra 2023.godine, 11 partija su potpisale koalicioni Sporazum za formiranje 44. (Spajićeve) Vlade. Među njima i Nova srpska demokratija (NSD) Andrije Mandića, Demokratska narodna partija (DNP) Milana Kneževića i Socijalistička narodna partija (SNP) Vladimira Jokovića.
U Sporazumu je izražena saglasnost da će vanjskopolitička orijentacija 44. Vlade biti utemeljena na „…kredibilnom članstvu Crne Gore u NATO, daljem razvijanju prijateljske saradnje sa svim susjednim državama priznatim od strane Crne Gore (znači, i sa lažnom državom Republika e Kosovés?!)…Vlada će ostati posvećena punoj usklađenosti vanjske politike sa vanjskom i bezbjednosnom politikom Evropske unije…“
Potpisivanjem Sporazuma, i NSD, DNP i SNP su pristale na: 1) „osudu ruske agresije na Ukrajinu“ (“:..Rusija je često intervenisala i pokušavala da se miješa u naše etničke grupe…Rusija je zainteresovana samo za izazivanje haosa…“, kazao je Milojko Spajić); 2) sankcije Rusiji (jednostrano prekinuvši komunikaciju sa ruskim partijama i ruskom ambasadom u Podgorici); 3) priznanje lažne države Republika e Kosovés na Kosovu i Metohiji; 4) članstvo Crne Gore u NATO paktu; 5) zapadni narativ o „genocidu“ u Srebrenici?!
Sporazum predviđa i moratorijum (zamrzavanje) na rešavanje vitalnih pitanja za srpski narod u Crnoj Gori.
DNP je, krajem januara 2026.godine, izašla iz Vlade i prešla u opoziciju.
Pokazalo se da zastupnici Srba i Crnogoraca kojima je srpski maternji jezik mogu biti članovi crnogorske vlade, samo ako odustanu od glavnih političkih i nacionalnih ciljeva i to od: protivljenja članstvu u NATO paktu; promjene državnih simbola; opoziva odluke o priznanju lažne države Republika e Kosovës; ukidanja sankcija Rusiji; protivljenja da se legitimna ruska vojna operacija karakteriše kao agresija; temeljnog razvlašćivanja Đukanovićeve mafijaške hobotnice… Ovo podrazumijeva njihovo aktivno učešće u utvrđivanju i sprovođenju antisrpske i antiruske politike, odnosno, davanje legitimiteta takvoj vladi i nema moralnog opravdanja, niti doprinosi ostvarivanju vitalnih, i srpskih i crnogorskih, nacionalnih interesa.
Mandić, Joković i njihovi doglavnici pravdaju svoje koaliciono partnerstvo obmanom građana da bi se, u protivnom, Milo Đukanović vratio na vlast?! Međutim, politička situacija je takva kao da Đukanović nikad nije ni odlazio sa vlasti?! Zašto? Zato što u pogledu crnogorske spoljne (izvanjske) politike i odnosa prema ostvarivanju životnih interesa Srba i Crnogoraca koji govore srpskim jezikom, između Spajićevog PES-a, Bečićevih Demokrata i Đukanovićevog DPS-a nema nikakve razlike. Spajić = Bečić = Đukanović!
NSD i SNP, čak, ne raskidaju vladajuću koaliciju, iako Spajićeva Vlada ćuti na gotovo svakodnevne ucjene zvaničnika neoustaške države Hrvatske, te šalje svoje predstavnika na orgijanje povodom 41-godišnjice genocidne, srbocidne akcije „Oluja“ (iza koje stoje SAD), odnosno najvećeg etničkog čišćenja u Evropi poslije Drugog svjetskog rata, a potpredsjednik te Vlade Nik Đeljošaj javno izjavljuje da je Ulcinj albanski grad ?!
h h h
Od polovine 19.vijeka, do dana današnjeg, traje proces dezintegracije srpskog etničkog i jezičkog prostora. Od srpskog etnosa sintetizovane su muslimanska – Bošnjačka i crnogorska nacija. A srpski jezik je, političkim odlukama koje su nametnute kao pravo, preimenovan u bošnjački i crnogorski jezik. Veliki broj Srba u Hrvatskoj je, prozelitski ili državnom prinudom, preveden u etničke Hrvate, a srpsko štokavsko narječje je postalo hrvatski standardni jezik. Sve to ne bi bilo moguće bez odlučujućeg uticaja spoljnih kolonijalnih faktora (Vatikana, Austro-Ugarske i Turske, prije svega).
Jednom riječju, proces formiranja novih sintetičkih nacija na području Balkana, u 20. vijeku, tekao je i teče fragmentacijom srpskog etničkog prostora. Taj proces je podstican i usmjeravan od strane okupatorskih (kolonijalnih) vlasti, ali ne treba zanemariti ni srpski „duh samoporicanja“ (izraz prof.Mila Lompara).
U procesu stvaranja ovakvih nacija glavnu ulogu imaju vjerski, jezički i spoljnopolitički (geopolitički) faktori koji koriste regionalne razlike, vjersku netoleranciju i, “narcizam malih razlika“, koji je Sigmund Frojd definisao sledećim riječima:
„Upravo minorne razlike kod inače sličnih naroda, čine osnovu za njihova međusobna neprijateljska osjećanja.“
Suverene nacije, se stvaraju na prirodan način tokom dužeg vremenskog perioda (u „procesima dugog trajanja“, kako je to definisao Milorad Ekmečić, istoričar i akademik), na vjekovnim kompaktnim etničkim teritorijama, na osnovu jezičkog identiteta, jedinstvenog kulturnog obrasca, svijesti o zajedničkoj pripadnosti i nacionalne države kao izraza suverenosti etnosa. Akademik Ekmečić naučno dokazuje da je suverena nacija prirodna pojava, stvarana „nesvjesnim socijalnim procesima koji su trajali više vekova“.
To je u skladu sa tzv. perenijalističkom teorijom o nacijama, koja se zasniva na etničkom porijeklu nacije proisteklom iz zajedničkog sjećanja, osjećanja kontinuiteta, zajedničke sudbine, kao i sačuvanim simbolima i vrijednostima. Nacija ima etničko porijeklo, dugo bivanje na određenom prostoru, zajedničke mitove i ličnosti koje je uobličuju.
Nasuprot tome, prema modernističkoj teoriji, nacionalni identiteti nastaju oblikovanjem kolektivne svijesti uz presudnu pomoć obrazovnog sistema, štampe, administrativne standardizacije novogovora i političke mobilizacije.
Znači, novu naciju može da sintetizuje elita koja kontroliše sredstva kolektivne identifikacije (obrazovanje, mediji), uz pomoć nadnacionalnih struktura (kakve su, na primjer, evrointegracije).
Drugim riječima, modernističke (sintetičke) nacije stvaraju (pseudo)nacionalističke elite, oblikujući svijest o pripadnosti novoj političkoj zajednici i novoformiranoj državnoj zajednici. Da bi svom novom sintetičkom identitetu pribavili nedostajući istorijski, jezički, kulturni, religijski i simbolički sadržaj, sprovodi se inženjering – otimanje jezika i pisma, zatiranje kulture, prekrajanje tradicije, brisanje pamćenja, preprogramiranje svijesti, progon tradicionalnih religija, falsifikovanje istorije…
Znači, takve nacije stvaraju vladajuće političke elite, neutemeljenom propagandom i podsticanjem svijesti o pripadnosti određenoj užoj zajednici i stvaranjem države u kojoj takva zajednica (etnicitet) treba da bude dominantna. Znači, sintetička nacija se stvara političkim manipulativnim metodama, u relativno kratkom roku, prije svega, krivotvorenjem prošlosti. Džordž Orvel, britanski književnik, napisao je:
„Najbolji način da uništite jedan narod je da poričete i uništite njegovo razumijevanje sopstvene istorije.“
A njemački filozof, objektivni idealista, Fridrih Šeling (1775-1854) je kazao da “nepoštene ruke ništa lakše ne mogu izopačiti nego istoriju“.
Globalisti – megakapitalisti podstiču stvaranje sintetičkih nacija da bi određeni narod izgubio povjerenje u sopstvenu istoriju, vjeru, tradiciju i kulturu. U cilju uspostavljanja tzv. Novog svjetskog poretka, sprovodi se demontaža nacija i država, koja podrazumijeva suštinske promjene u nacionalnom identitetu, obezvređivanje moralnih standarda i oktroisanje nove religije (crkve) u cilju ateizacije građana. I procesi evropske regionalizacije pomažu stvaranju ovih nacija, jer stimulišu stvaranje malih država na bazi regionalne posebnosti.
Po Karlu Dojču, sociologu i politikologu, inače češkom Jevrejinu, etnička zajednica se može sintetizovati i, po političkim potrebama, stvoriti na vještački način. Lažnom propagandom o eksploataciji, pa čak i okupaciji, te o kršenju pojedinačnih i kolektivnih ljudskih prava i sloboda, političke elite, uz pomoć tzv. civilnog društva i „nezavisnih“ NVO, stvaraju klimu za etničko sintetizovanje – inženjering.
Entoni D.Smit, britanski sociolog, definisao je naciju kao „duhovni princip, proizašao iz dubokih istorijskih zapleta“ i kao „duhovnu obitelj“. On je tvorac tzv. „etno – simbolizma“, u kome posebno naglašava značaj etnija – etničkih zajednica koje mogu postojati vjekovima i milenijumima (npr. Jevreji) prije obrazovanja nacija. Ako nema etnija, nacija nema na osnovu čega da nastane.
Kroz obrazovanje (krivotvorenjem školskih udžbenika), putem medija i/ili društvenih mreža postepeno se „pročišćava“ novi identitet, stvara nova kolektivna svijest koja se preko novih simbola sa kojima se pojedinac identifikuje, povezuje sa rekonstruisanom (krivotvorenom) prošlošću.
Teško je uspostaviti novu naciju ako nema spoljnog neprijatelja,
najčešće izmišljenog, koji podgrijava negativne emocije. Drugim riječima, u procesu sintetizovanja nove nacije važniji je narativ o (navodnoj) ugroženosti sopstvenog, novoformiranog identiteta nego istorijske činjenice koje taj identitet objektivno prikazuju.
Ishod nadmetanja dvaju konkurentskih nacionalnih identiteta sa istim etničkim korijenom zavisi ne od istorijske istine, nego od političke snage koja stoji iza njih. Zato je zakonito sve veće udaljavanje stoprocentnih Crnogoraca od svojih predaka Srba.
Akademik Ekmečić smatra da je etnogeneza crnogorske nacije prvi put javno formulisana u memorandumu (zelenaške) crnogorske opozicije, u Italiji, upućenom Ligi naroda, 1921.godine. U njemu se tvrdilo da su Crnogorci različita nacija u odnosu na Srbe, i po teritoriji i po jeziku.
Stvaranju crnogorske nacije je znatno doprinijela i međuratna politika KPJ, koja se dugo vremena zalagala za rušenje Kraljevine Jugoslavije, kao „imperijalne tvorevine“. Na IV kongresu Partije, u Drezdenu, 1928.godine, učesnici su pozvali na otcjepljenje „ugnjetenih naroda“, samoopredjeljenje (čak i Albanaca i Mađara) i stvaranje nezavisnih država – Hrvatske, Crne Gore („Partija će najpotpunije pomagati sve akcije koje vode ka obrazovanju nezavisne Crne Gore“), Makedonije i Slovenije.
Ipak, kao dan rađanja crnogorske nacije, smatra se 1. maj 1945.godine, kada je glasilo KPJ „Borba“, objavilo članak Milovana Đilasa, „O crnogorskom pitanju“. U tom tekstu je, između ostalog, napisao:
„Crnogorci su Srbi i nema nikakvog smisla… dozvoliti cijepanje srpstva…Crnogorci, ne samo što su Srbi, nego su i najčistiji Srbi, kolijevka srpstva…Ali, to je sve bilo do današnjih dana. Sada…postoji i crnogorski narod i to je najpravilnije rešenje, jer se crnogorska nacija (onako kako je zapisano u marksističkom učenju) rodila sto godina kasnije od srpske.“?!
Đilas se, poslije manje od decenije, pokajao zbog ovih stavova: „Baš sam ja…izvršio neodrživa teoretska obrazlaganja crnogorske nacije. Ali, ni tada nijesam mislio da Crnogorci nijesu Srbi.“ Umro je kao Srbin, te sahranjen po pravoslavnom obredu. Ali, duboke negativne posledice tog „učenja“, ostale su do današnjih dana.
Pošto je Crna Gora bila istorijska srpska zemlja, crnogorska nacija i crnogorski jezik su se mogli utemeljiti samo na antisrpstvu, odnosno na negaciji srpstva i krivotvorenju istorije.
Zato je kreiran je i mit o drevnom, dukljanskom, nesrpskom porijeklu Crnogoraca, kako bi se učvrstila nova kolektivna svijest. U istom cilju, Srpska pravoslavna crkva (SPC) se tretira kao „strano tijelo“ u Crnoj Gori i kao „Crkva Srbije“, a đukanovićevsko – krivokapićevska vlast je pokušavala da otme njene svetinje – crkve i manastire.
Pod maskom borbe protiv „posrbljavanja“ Crne Gore sprovodi se rasrbljavanje, odnosno asimilacija Srba.
Centralno mjesto dukljanske propagande je ocrnjivanje Srba i falsifikovanje istorije, kao što je, na primjer, laž o „nasilnoj okupaciji“ Crne Gore poslije Prvog svjetskog rata.
I jezik je jedno od osnovnih obilježja nacije. A različitost jezika se utvrđuje na osnovu međusobne (ne)razumljivosti. Po sociolingvističkim kriterijumima, smatra se da isti jezik postoji, čak i ako se koristi 30 odsto različitih riječi..
Kineski jezik je, na primjer, jedinstven, iako ima oko 240 različitih dijalekata. Od njih su oko 110 međusobno nerazumljivi. Sagovornicima koji se služe pekinškim (mandarinskim) dijalektom i hongkonškim (kantonskim, južnim dijalektom), potreban je prevodilac.
Razlikuju se komunikativni i simbolički (politički) jezici koji nijesu posebni jezici, u lingvističkom smislu, i nose ime određene države ili određene etničke zajednice. Time se, na simboličan način želi potvrditi i osnažiti sopstveni nacionalni identitet ( u konkretnom slučaju, da se naglase razlike u odnosu na srpski identitet).
Međunarodni opšti pravni akti ne propisuju pravo jednog naroda da, po svom nahođenju, mijenja ime jezika kojim njegovi pripadnici govore. Tri puta je neuspješno pokušano preimenovanje engleskog jezika u američki, preko Vrhovnog suda SAD, a četiri puta su propali pokušaji preimenovanja njemačkog jezika u austrijski, na Ustavnom sudu Austrije!
Dioba srpskog jezika samo je pratila diobe srpskog naroda. Odlukama političkih elita – dekretima vlasti, srpski jezički standard je preimenovan u simboličke jezike: hrvatski, bošnjački i crnogorski. A riječ je o jednom te istom jeziku – srpskom. U procesu preimenovanja izvršene su minimalne izmjene srpskog jezičkog standarda (dodavanjem novih slova, te većeg broja lokalizama (turcizama i dr.)).
Po kriterijumima lingvistike – nauke o jeziku, crnogorski jezik, ni kao narodni ni kao književni jezik, nije različit od srpskog jezika.
Američki sociolingvista i slavista, Kenet Nejlor (Kenneth E. Naylor, 1937-1992) je, u svojoj knjizi „Sociolingvistički problemi među Južnim Slovenima“, napisao da je razlika između srpskog i hrvatskog jezika manja nego između jezika bijelaca i crnaca u Njujorku!
h h h
Umjesto učešća u Vladi, neophodno je političko- izborno objedinjavanje državotvornog naroda i jezičke većine – Srba i srpskojezičkih Crnogoraca, radi odbrane vjekovne istorijske srpske države Crne Gore i vraćanja vjekovnoj zaštitnici – Rusiji. Takvo objedinjavanje podrazumijeva srpske i prosrpske stranke, udruženja i uglednike.
To bi, za sada, bio opozicioni politički subjekat (pod ruskim pokroviteljstvom) (partija, pokret, savez…), koji bi objedinio biračko tijelo i bio sve uticajniji faktor na crnogorskoj političkoj sceni i nepokolebljivo istrajavao na ostvarivanju ključnih opredjeljenja od vitalnog nacionalnog značaja i presudno važnih za opstanak države Crne Gore.
Drugim riječima, neophodno je ostvariti političko – biračko jedinstvo formiranjem političkog subjekta koji bi, iskrenim zastupanjem interesa Srba i Crnogoraca koji govore srpskim jezikom u Crnoj Gori, kao i svesrpskih interesa, imao nepodijeljenu podršku srpskog i prosrpskog glasačkog tijela.
Novoformirani politički subjekat nastupio bi jedinstveno na izborima, jer je realna procjena da se, zbog nastupanja u više izbornih kolona i značajne apstinencije birača na prethodnim parlamentarnim izborima, izgubilo i rasulo i do 10 odsto glasova!
Lideri srpskih i prosrpskih partija dužni su da doprinose demokratskom, ekonomskom i socijalnom napretku, te istinskoj nezavisnosti naše otadžbine Crne Gore koja bi se temeljila na istorijskoj srpskoj Crnoj Gori svetorodne vladarske kuće Petrovića!
Ovome za pravo daju i rezultati popisa iz 2023.godine. Prema javno objavljenim podacima, u Crnoj Gori ima 623.633 stanovnika. Od toga su Srbi 32,93 odsto, a Crnogorci 41,12 odsto. Srpskim jezikom govori 43,18 odsto građana, a 34,52 odsto crnogorskim jezikom. Međutim, realniji podaci se dobijaju ako se broj Srba, Crnogoraca i srpskojezičkog stanovništva samjeri sa brojem državljana Crne Gore – 565.804. Rezultat je da srpskim jezikom (Srbi, Srbi – Crnogorci i Crnogorci – Srbi) govori 47,93 odsto građana. Kao Srbi (računajući i Srbe – Crnogorce, odnosno Crnogorce – Srbe) su se izjasnili 36,3 odsto popisanih, a kao Crnogorci 45,3 odsto.
Politički predstavnici Srba i srpskojezičkih Crnogoraca dužni su da iskazuju javno jasno protivljenje postojećoj situaciji u Crnoj Gori i da, na miran i demokratski način, izražavaju svoju nacionalnu i građansku samosvijest. Sinekure (namještenja, uhljebljenja na državnim funkcijama) ne smiju biti važnije od časnog zastupanja srpskih i istinskih državnih interesa Crne Gore.
Zato je tekuće vladajuće koaliciono partnerstvo NSD-a i SNP-a izdaja srpskih, a time i crnogorskih, vitalnih nacionalnih interesa. Učešćem u sadašnjoj parlamentarnoj većini, te partije (kao politički dekor) daju legitimitet (podršku, opravdanje) antisrpskoj, antiruskoj i euronatovskoj politici Spajićeve 44. Vlade.
Srbi u Crnoj Gori i srpskojezički Crnogorci su dio „Srpskog svijeta“, kao sistema vrijednosti (svetosavlje, vidovdanski (kosovski) zavjet, rusoljublje…) koji podrazumijeva duhovno, kulturno i jezičko jedinstvo svih Srba, te miroljubivo, demokratsko i civilizovano jačanje zajedništva i stepena integrativnosti sveukupnog srpskog etno-kulturnog, jezičkog i državnog prostora. Stvaranje svog, nacionalnog svijeta, prevashodno kao sistema vrijednosti i njihove zaštite i unapređenja, primjerena je i drugim narodima i univerzalna je pojava.
Neophodan je i povratak Crne Gore vjekovnoj zaštitnici – Rusiji. To je jedina garancija očuvanja njenog državnog suvereniteta i teritorijalnog integriteta. Srpstvo, pravoslavlje i pokroviteljstvo Rusije su suštinske karakteristike crnogorstva. Bez srpskih i pravoslavnih temelja i opredjeljenja za Rusiju ne može biti ni crnogorstva, ni Crnogoraca, ni Crne Gore!
Više puta sam isticao da su srpstvo, pravoslavlje i dobri odnosi sa Rusijom prirodna staništa crnogorstva i glavni faktori očuvanja srpsko – crnogorskog identiteta i teritorijalne cjelokupnosti Crne Gore. Ruske investicije, prihod od boravka ruskih turista u Crnoj Gori i ruska bezbjednosna zaštita dovoljni su za opstanak i ekonomski prosperitet države Crne Gore.
Jednostranim prekidom vjekovnih istorijskih veza i višestoljetnog prijateljstva Crne Gore sa Rusijom, kao i neustavnim pristupanjem Crne Gore NATO paktu, crnogorske vlasti više nemaju efikasan mehanizam suprotstavljanja ni velikodržavnim islamskim, albanskim i hrvatskim pretenzijama.
Ako su Crna Gora i Srbija, uz pomoć i pokroviteljstvo carske Rusije, opstale, iako ostrva u otomanskom moru, onda mnogo lakše mogu opstati danas kada Rusija postaje ključna planetarna sila, te kada globalna moć SAD nezadrživo pada, a EU se raspada!
h h h
Šta treba činiti?
Neophodno je da prethodno opisani novoformirani politički subjekat usvoji sveobuhvatni nacionalni program kao strateški dokumenat zaštite nacionalnog, vjerskog, kulturnog i jezičkog identiteta Srba u Crnoj Gori, te da se dosledno zalaže za njegovo sprovođenje
Taj program trebalo bi da zahtijeva:
1.Formiranje posebnih srpskih obrazovnih, kulturnih, prosvetnih i medijskih ustanova i za obezbjeđenje autentične i srazmjerne zastupljenosti Srba, u skladu sa principom afirmativne akcije.
Pravo obrazovanja (školovanja) na maternjem jeziku kao ljudskom pravo propisano je međunarodnim opštim aktima. To podrazumijeva postojanje srpskih škola ili posebnih srpskih odjeljenja u školama sa udžbenicima na srpskom jeziku iz oblasti društvenih nauka (posebno istorije i geografije), u svim stepenima obrazovanja. Obuka srpskog nastavnog osoblja treba da se izvodi na teret države.
To bi omogućilo da srpski učenici i studenti u Crnoj Gori srpski jezik, istoriju, geografiju… uče iz jedinstvenih svesrpskih udžbenika na ijekavskom narečju. Zajednički udžbenici treba da afirmišu, kako univerzalne nesporne vrijednosti, tako i suštinske vrijednosti srpskog bića.
Gore navedeno je zajemčeno članom 79 Ustava Crne Gore koji, između ostalog, glasi:
„Pripadnicima manjinskih naroda i drugim manjinskim nacionalnim zajednicama jemče se prava i slobode koja mogu koristiti pojedinačno i u zajednici sa drugima:
…4) na školovanje na svom jeziku i pismu u državnim ustanovama i da nastavni programi obuhvataju i istoriju i kulturu…
9) na autentičnu zastupljenost u Skupštini Crne Gore i skupštinama jedinica lokalne samouprave u kojima čine značajan dio stanovništva, shodno principu afirmativne akcije;
10) na srazmjernu zastupljenost u javnim službama, organima državne vlasti i lokalne samouprave.“
- Ustavno proglašavanje Srba, kao državotvornog naroda koji je stvorio državu Crnu Goru i omogućio njeno vjekovno trajanje i kao jezičke većine, konstitutivnim narodom.
- Ustavno određenje srpskog jezika, popisno većinskog, kao službenog jezika u Crnoj Gori.
- Usklađivanje državnih simbola (grba, zastave i himne) sa obilježjima istorijske Crne Gore (grb i zastavu treba uskladiti sa rešenjima iz prvog crnogorskog Ustava iz 1905.godine).
- Opozivanje odluke o priznanju lažne države Republika e Kosovés.
- Prestanak članstva Crne Gore u NATO paktu, kome je neustavno pristupila 2017.godine, kao i odustanak od članstva Crne Gore u Evropskoj uniji (EU).
EU je totalitarna, marionetska, esktremno antiruska i antisrpska, visokokoruptivna nadržavna organizacija sa nacističkim (fašističkim) korijenima i u ideološkom i u personalnom smislu.
Istorija na Zapadu, što znači i u EU = NATO, više nije ono što se dogodilo, već ono što „prvosveštenici“ globalizma manipulacijom činjenicama nametnu. „Evropska istorijska svijest“ stvara se „društvenim inženjeringom“, odnosno krivotvorenjem, uopštavanjem i standardizacijom nacionalnih istorija radi promovisanja tzv. „zajedničkih evropskih vrijednosti“ i stvaranja „transnacionalnih Evropljana“. Njihova „univerzalna istorija“, odnosno „interpretativna istorija“, ili „izokrenuta istorija“ podrazumijeva i izjednačavanje nacizma i komunizma i reviziju rezultata Drugog svjetskog rata. Umanjuje se ključni doprinos SSSR-a (Rusije) u pobjedi nad nacističkom Njemačkom i njenim satelitima. Veličaju se fašisti, a spomenici ruskim oslobodiocima iz Drugog svjetskog rata se ruše.
Po svojoj suštinskoj prirodi, ciljevi EU su antipravoslavni, antiruski, antisrpski i anticrnogorski, jer podrazumijevaju narušavanje sabornog, kanonskog i liturgijskog jedinstva pravoslavnih crkava, razaranje nacionalnih država, dijeljenje srpskih i ruskih etničkih i jezičkih prostora, te negiranje hrišćanskih, tradicionalnih, porodičnih i duhovno kulturnih vrijednosti svih onih koji se suprotstavljaju globalizaciji. Dehristijanizacija je i u EU u punom zamahu. Ciljevi Zapada (a time i EU) su i stvaranje unipolarnog totalitarnog društva – planetarne naddržave, te poželjno oblikovanje („vesternizacija“) ljudske svijesti. To, posledično, znači i razaranje nacionalnog i vjerskog srpsko – crnogorskog identiteta, tradicionalne (prirodne) porodice i našeg moralnog koda.
LGBT+ populacija ponosno paradira zadnjicama širom EU. Propagira se i nameće i državama kandidatima tzv. politički homoseksualizam koji razara tradicionalni moral i prirodnu porodicu.
Evropske integracije su put ka dezintegraciji Crne Gore, jer je EU = NATO glavni sponzor islamskog (velikobošnjačkog), albanskog i hrvatskog integralizma na Balkanu koji su realna prijetnja njenoj teritorijalnoj cjelovitosti..
Geostrateški cilj EU = NATO jeste da se „zapadni“ Balkan politički, bezbjednosno (vojno), ekonomski, idejno i kulturno integriše u njihovu neoliberalnu koloniju.
U satanističkoj i genocidnoj agresiji NATO pakta (najveće planetarne terorističke organizacije) na Saveznu Republiku Jugoslaviju (Srbiju i Crnu Goru) učestvovalo je 16 njegovih članica (nijesu učestovale samo Grčka, Island i Luksemburg). Od toga su 9 članica bile istovremeno i članice EU (Njemačka, Francuska, Italija, Holandija, Španija, Belgija, Danska, Portugalija, kao V. Britanija (Ujedinjeno Kraljevstvo), kojoj je prestalo članstvo u EU, 2020.godine. Znači, najveće i najuticajnije članice EU su, aktivno i nemilosrdno, učestovale u agresiji, Od ukupno 27 članica EU, samo četiri nijesu članice NATO-a. EU = NATO je okupirala oko 12 odsto teritorije Srbije.
Takođe, 22 od 27 članica EU priznale su lažnu državu Republika e Kosovës (RK). Vlasti tih zemalja postojano naglašavaju da su odluke o priznanju trajne i nepromjenljive. SAD, V. Britanija, Njemačka i druge najveće i najuticajnije članice EU, ne samo da su priznale nezavisnost RK, nego su i glavni sponzori te lažne države.
Na teritoriji Kosova i Metohije se, do dana današnjeg, iz podršku EU = NATO, sprovodi etničko čišćenje Srba, uz masovno kršenje njihovih kolektivnih i pojedinačnih prava. Sračunato se i nekažnjeno, ruše kulturno – istorijski spomenici, bogomolje i groblja kao dokazi o višemilenijumskom trajanju našeg naroda na tom svetom prostoru.
- Opredjeljenje Crne Gore za savez sa Rusijom, odnosno za pristupanje Crne Gore Organizaciji ugovora o kolektivnoj bezbjednosti i Evroazijskoj uniji.
- Ukidanje sankcija našoj vjekovnoj saveznici i zaštitnici Rusiji i tumačenje ruske vojne operacije u Ukrajini kao legitimne i legalne.
- Stavljanje van snage svih zakonskih i podzakonskih, lažnih i istorijski neutemeljenih, odredbi o tzv. (nasilnoj) okupaciji Crne Gore od strane Srbije, 1918.godine.
- Stavljanje van snage Rezolucije o „komunalnom genocidu“ u Srebrenici, od 17.juna 2021.godine.
- Izmjene i dopune Zakona o državljanstvu i zaključivanje ugovora ili sporazuma između Crne Gore i Republike Srbije o dvojnom državljanstvu, kojim aktima bi se omogućio prijem u crnogorsko državljanstvo i onim građanima koji su prije 3.juna 2006.godine (prije pokradenog referenduma o nezavisnosti) imali crnogorsko državljanstvo, i koji su bili upisani u spisak crnogorskih državljana, a nijesu imali prebivalište u Crnoj Gori.
Na isti pravni način, trebalo bi legalizovati faktičko stanje i omogućiti prijem u crnogorsko državljanstvo i državljanima Republike Srbije, koji imaju duboke i trajne statusnopravne veze sa Crnom Gorom, ali i životnu potrebu da neka svoja egzistencijalna životna pitanja rešavaju u Republici Srbiji.
Navedeno bi stvorilo zakonsku osnovu i za buduće dvojne državljane.
Sveobuhvatnim nacionalnim programom treba prihvatiti Deklaraciju Svesrpskog sabora srpskog naroda, Republike Srbije, Republike Srpske i Srpske pravoslavne Crkve, o zaštiti nacionalnih i političkih prava i zajedničkoj budućnosti srpskog naroda, od 8.juna 2024.godine.
Kako je važeći crnogorski Ustav, u postojećim političko-parlamentarnim okolnostima nepromjenljiv, da bi se prethodno navedeno pod tačkama 2., 3. i 4. ostvarilo, neophodno je da se političkim jedinstvom stvore uslovi da se srpskojezička državotvorna većina izborno pretvori u parlamentarnu većinu koja bi, kao ustavotvorna skupština, donijela novi ustav, putem tzv. ustavnog diskontinuiteta (prekida). Uostalom, na takav način je donesen i važeći Ustav iz 2007.godine, a ne u skladu sa odredbama Ustava iz 1992.godine.
Drugi način ostvarivanja je da novoformirani jedinstveni srpski politički subjekat, putem izborne volje građana, postane ključni koalicioni faktor bez koga ne bi bilo moguće formiranje crnogorske vlade
Ukoliko se, u najkraćem mogućem roku, ne pristupi realizaciji svega predloženog, Srbi će biti sve više izloženi perfidnoj asimilaciji, ili će biti prinuđeni da se iseljavaju iz Crne Gore.
Opisana realna spoljnopolitička ugroženost, krivotvorena prošlost i njoj prilagođena sadašnjost su nepremostive prepreke da Crna Gora opstane i bude demokratska, socijalno pravedna i ekonomski razvijena država.
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Svetu Rusiju!
Milan Gajović, Podgorica