„Ako tvrdite da je Srebrenica bila genocid…onda ću ja, kao lingvista, morati da pronađem neki drugi izraz da bih vjerodostojno opisao Holokaust i ono što se dogodilo u Aušvicu.“ (Noam Čomski (Avram Noam Chomsky), 1928, američki lingvista, filozof i angažovani javni intelektualac)
„Nijesam siguran da je ono što se desilo u Srebrenici genocid. Koliko znam, ono što se tamo desilo nije opis ili definicija genocida. Mislim da je odluka da se to nazove genocidom donijeta iz političkih razloga.“ (Efraim Zurof (Efraim Zuroff), 1948, izraelski istoričar i direktor centra „Simon Vizental“)
„…Prije suđenja u Hagu ni naučnici ni pravnici nijesu mogli ni zamisliti da će pojedinačni masakri biti definisani kao genocid. Tu ideju je formulisao Mahmud Šerif Basioni, američki profesor prava, koji je sačinio studiju o nasilju u Bosni, a koja predstavlja osnovu za rad Tribunala. Basioni je pred američkim Kongresom rekao da, prema Konvenciji o genocidu, u Bosni nije počinjen genocid, ali da bi se situacija mogla promijeniti ako se zauzme „progresivan“ stav koji dozvoljava „lokalni“ genocid. Bez uticaja SAD ovakva vrsta obrazloženja ne bi se pojavila u Hagu…U nekim evropskim zemljama je ubijeno 90 odsto Jevreja, a ono što se dogodilo u Bosni, od 1992. do 1995. godine, nije ni približno tome i prema tome ne predstavlja isti fenomen…Srebrenica nije isto što i Aušvic.“ (Šel Magnuson (Kjell Magnusson), 1945, profesor sociologije na Univerzitetu u Upsali, Švedska)
„Vojska Republike Srpske pod komandom Mladića nije počinila genocid nad muslimanskim muškarcima, niti prisilno izmjestila žene, djecu i starce.“ (Priska Matimba Nijambe (Prisca Matimba Nyambe), 1951, zambijska pravnica, predsjedavajuća Žalbenog vijeća Međunarodnog rezidualnog mehanizma za krivične sudove (naslednika Haškog „Tribunala“), u izdvojenom mišljenju na presudu generalu Ratku Mladiću)
„Srebrenički masakr predstavlja najveći trijumf propagande u balkanskim ratovima…To je simbol srpskog zla i muslimanskog statusa žrtve kao i pravednosti zapadnog rasturanja Jugoslavije i intervencije na više nivoa, uključujući bombardovanje i kolonijalnu okupaciju BiH i Kosova.“ (Edvard Herman (Edward Samuel Herman), 1925-2017, američki univerzitetski profesor ekonomije i angažovani javni intelektualac)
„…U jednom od najvećih zločina na prostoru Evrope nakon Drugog svjetskog rata, u Srebrenici su ubijeni ljudi zbog drugačijeg imena, nacionalne i vjerske pripadnosti…Međunarodni sud pravde i Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju dali su krivično – pravni odgovor u odnosu na genocid u Srebrenici, a svima nama ostaje ljudska dužnost da odlučno osudimo bilo kakve pokušaje relativizacije…“ (Jakov Milatović, predsjednik Crne Gore; IN4S portal, 11.jul 2023.godine)
Euronatovske NVO u Crnoj Gori – Akcija za ljudska prava (HRA), Centar za gradjansko obrazovanje (CGO) i Centar za mirovno i žensko obrazovanje (ANIMA) pozvale su Vladu i Skupštinu Crne Gore da hitno utvrde 11.jul, kao zvaničan Dan sjećanja na žrtve u Srebrenici i već ove godine organizuju njegovo obilježavanje „na dostojanstven način“, u skladu sa Rezolucijom Generalne skupštine Ujedinjenih nacija iz 2024.godine i Rezolucijom Skupštine Crne Gore, iz 2021.godine.
Dana 9.jula 2026.godine, u Skupštini CG, povodom „Međunarodnog dana sjećanja na žrtve Srebrenice“ otvorene su izložbe „Priče iz Srebrenice“ i „Djetinjstvo u ratu: Crteži iz Srebrenice“ Izložbu je otvorio potpredsjednik Skupštine Mirsad Nurković, a prisutnima se obratio, između ostalih, i ministar pravde Bojan Božović?!
Šta su ciljevi zapadnog mita o srebreničkom „genocidu“?
1)Nasilno i protivdejtonsko ukidanje Republike Srpske kao „genocidne tvorevine“, unitarizacija BiH i njeno učlanjenje u NATO pakt.
2) Politički i ekonomski pritisci na Srbiju i ucjenjivanje vlasti u Beogradu da Srbija, ukoliko ne prizna „genocid“ u Srebrenici i ne uskrati podršku prekodrinskoj srpskoj državi, neće pristupiti Evropskoj uniji, odnosno da će i to biti uslov za napredovanje Srbije na (pogubnom) „evropskom putu bez alternative“.
3) Projektovanje sopstvene genocidne krivice na srpski narod i demonizacija srpskog naroda radi stvaranja osnova za pojačavanje spoljnog pritiska u cilju odricanja Srbije od Kosova i Metohije i daljeg rasparčavanja Srbije, te za jačanje autošovinizma u samoj Srbiji.
4) Pod propagandnom parolom „ da se na Kosovu ne ponovi Srebrenica“, izvršena je satanistička agresija NATO pakta na SRJ,1999.godine.
5) Istiskivanje Rusije iz Republike Srpske i Srbije, odnosno sa čitavog Balkanskog poluostrva.
Zapad, ucjenjivanjem i propagandnom mašinerijom, radi ostvarenja navedenih ciljeva, već skoro tri decenije, pokušava da hašku „sudsku istinu“ o „opštinskom genocidu“ u Srebrenici proglasi, ne samo za apsolutnu neporecivu istinu, nego i da se negiranje „genocida“ bezuslovno tretira kao krivično djelo?! To je negiranje zajemčenog ustavnog prava na slobodno mišljenje, koje je zaštićeno i unutrašnjim zakonodavstvom i međunarodnim opštim aktima o ljudskim pravima. „Sudska istina“ nije apsolutna, nesporna istina, već samo znači da je res iuidicata (pravno presuđena stvar), koja se više ne može osporavati u sudskom postupku.
Nelegalni i nelegitimni NATO haški, antisrpski, politički kvazi tribunal (u daljem tekstu: „Tribunal“) donio je osam, činjenično i pravno, neutemeljenih presuda kojima su za „genocid“ nad Bošnjacima, na području opštine Srebrenica, u julu 1995.godine,osuđeni najviši politički i vojni funkcioneri Republike Srpske, te starešine i pripadnici Vojske Republike Srpske. Time je „Tribunal“ grubo prekršio Konvenciju o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, iz 1948.godine (u daljem tekstu: Konvencija).
I Međunarodni sud pravde (u daljem tekstu: MSP) je, svojim presudom iz 2007.godine, po tužbi krnje Bih (podnesene bez saglasnosti Republike Srpske) protiv SRJ (Srbije i Crne Gore) (1993), potvrdio presude za genocid „Tribunala“, preuzimajući njihov činjenični opis i pravnu kvalifikaciju tog krivičnog djela. U presudi MSP-a je navedeno da su „elementi genocida ostvareni samo na području Srebrenice“?!
„Tribunal“ je bio nelegalan, jer je obrazovan protivno Povelji UN, Rezolucijom 827 Savjeta bezbjednosti, 1993.godine.Naime, Savjet bezbjednosti nije nadležan za formiranje međunarodnih sudova, jer se takvi sudovi ustanovljavaju samo konvencijama, odnosno višestranim međunarodnim ugovorima. “Tribunal“ je bio i inkvizitorski sud , jer je objedinjavao i „sud“ i „tužilaštvo“ i zakonodavni organ, jer je sam donosio i mijenjao pravila (Statut), po kojima sudi. Pored toga, “Tribunal“, odnosno isti „sud“ (sa istim sudijama) sudio je i u prvostepenom i u drugostepenom postupku.
Takođe, „Tribunal“ je bio nelegitiman, jer su ga formirali i finansirali oni koji su razbili SFRJ i počinili najveće genocide u ljudskoj istoriji, sa višemilionskim žrtvama i to: Anglosaksonci (Englezi i Amerikanci) nad Indijancima u Sjevernoj Americi, Aboridžinima u Australiji, te crncima u Južnoj Africi i drugdje po Africi i Aziji; Njemci nad Jevrejima u Drugom svjetskom ratu; i Vatikan nad Srbima u tzv. Nezavisnoj državi Hrvatskoj, te nasilnim masovnim prozelitizmom, odnosno pokrštavanjem domicilnog stanovništva u Srednjoj i Južnoj Americi.
Naprijed navedeno, u potpunosti, važi i za tzv. Rezidualni mehanizam, pravnog naslednika „Tribunala“.
U članu II Konvencije, pored ostalog, propisano je da „Pod genocidom se podrazumijeva bilo koje od sledećih djela: (a) ubistvo članova grupe (naroda); (b) uzrokovanje teških tjelesnih ili mentalnih povreda članovima grupe (pripadnicima određenog naroda); …počinjenih s namjerom da se potpuno ili djelimično uništi jedna nacionalna, etnička, rasna ili religijska grupa“.
Po članu III Konvencije, „Sledeća djela su kažnjiva: (a) genocid; (b) planiranje izvršenja djela genocida; (c) direktno i javno podsticanje na izvršenje genocida; (d) pokušaj genocida; i (e) saučesništvo u genocidu“.
Subjektivni element bića krivičnog djela genocida, kao „zločina nad zločinima“, jeste namjera „da se potpuno ili djelimično uništi jedna nacionalna, etnička, rasna ili religijska grupa“, odnosno zločinačka namjera (mens rea) počinioca, kao specijalni ili posebni umišljaj (dolus specialis). To je specifično obilježje genocida, bez koga nema tog krivičnog djela.
Da bi postojalo krivično djelo genocida, sud je dužan da, van razumne sumnje, utvrdi zločinačku namjeru počinioca ili počinilaca da se uništi veći broj, ili značajan dio grupe u odnosu na ukupnu populaciju (u konkretnom slučaju u odnosu na ukupan broj Bošnjaka u Bih).
„Tribunal“, u svojim presudama za navodni genocid na području Srebrenice nije ,ni materijalnim dokazima, niti vjerodostojnim svjedočkim iskazima, utvrdio postojanje zločinačkog plana za uništenje Bošnjaka, niti postojanje pismenog naređenja za strijeljanja bošnjačkih ratnih zarobljenika.
Takođe, u presudama „Tribunala“ nije, po pravilima forenzike, niti na drugi nesporan način utvrđen tačan ili približno tačan broj žrtva „genocida“, već broj žrtava varira u rasponu od po nekoliko hiljada?! A najveći broj žrtava je stradao prilikom proboja pripadnika djelova 28. divizije Armije BiH, pod oružjem (iz Srebrenice – zaštićene zone pod kontrolom UN!?). Kao takvi, oni su bili legitimni vojni cilj, po pravilima međunarodnog ratnog prava (ius in bello).Starci, žene i djeca i jedan broj bošnjačkih ratnih zarobljenika su, uz posredništvo pripadnika misije UN, bezbjedno evakuisani iz Srebrenice.
Izvjesno je da je na području Srebrenice, od strane pripadnika Vojske Republike Srpske, bilo strijeljanja ratnih zarobljenika, što je ratni zločin, za svaku je osudu i nesporno povlači krivičnu odgovornost, ali samo na osnovu individualizovane krivice.
Dnevni list „Politika“, od 10. februara 2010.godine, objavio je članak Aleksandra Pavića i Stefana Karganovića, u kome, između ostalog, piše:
„Jedini neposredni izvršilac zločina u Srebrenici, u julu 1995.godine, koji je osuđen od strane Haškog tribunala jeste Dražen Erdemović, Hrvat iz okoline Tuzle. Sklopio je ugovor sa tužilaštvom i osuđen je na minimalnu kaznu na osnovu sopstvenog (kontradiktornog i nepouzdanog) priznanja, čiji je sadržaj nekoliko puta menjao. Ključne tačke dogovora sa tužilaštvom bile su da mora svedočiti protiv srpskih optuženika…“
U tekstu se dalje kaže da je „Erdemović navodno pripadao tzv. Desetom diverzantskom odredu Vojske Republike Srpske, multinacionalnoj jedinici sastavljenoj od Srba, Hrvata, Slovenaca i muslimana. On je imenovao još sedam navodnih saučesnika u streljanjima – od kojih su se neki borili u Africi kao plaćenici zapadnih vojski. Do dan-danas, ni Haški tribunal, ni Srbija, ni BiH, ni bilo koja druga država nisu podigli optužnice protiv tih ljudi, iako su im dostupni. Šta se želi sakriti?…“
Erdemović ima čudnu biografiju: bio je pripadnik Armije Bih, Hrvatskog vijeća obrane i 10.diverzantskog odreda Vojske Republike Srpske, sa kojim je, učestvovao u strijeljanju Bošnjaka?! Haškom „tribunalu“ isporučile su ga tadašnje vlasti Srbije. Na suđenju (1996) je svjedočio o strijeljanju 1000 do 1200 ljudi od strane njegovog i, navodno, „bratunačkog odreda“, te priznao krivicu i osuđen je na samo pet godina zatvora (iako je, prema sopstvenom priznanju, ubio je 70 ljudi)?!
Nagodio se sa haškim tužilaštvom, u skladu sa praksom i procedurom anglosaksonskog krivičnog prava guilty plea (priznanje krivice). Iz razloga poznatih samo njemu i tužilaštvu, osumnjičeni sam napiše optužnicu protiv sebe, tj. prizna zločin, na osnovu čega tužilaštvo formalno sastavi optužnicu. Skraćeni sudski postupak ne predviđa izvođenje dokaza, kao ni unakrsno ispitivanje radi preispitivanja postupka priznanja krivice. Nakon što mu se utvrdi kazna i donese presuda u vlastitoj stvari, koja postaje res iudicata – neosporiva sudska istina, pojavljuje se kao svjedok optužbe u drugim procesima.
„Prema poslednjim forenzičnim analizama“, kaže se dalje u tekstu Pavića i Karganovića, „ukupan broj tela iskopanih iz masovnih grobnica je ispod 2000, od kojih se za 442 može sa sigurnošću tvrditi da su žrtve streljanja, jer su imali vezane ruke (i po svjedočenju Erdemovića žrtvama su prije strijeljanja vezane ruke). To je skoro 8.000 manje od broja koji se javno dovodi u vezu sa „genocidom“ u Srebrenici.“
Najviši civilni predstavnik UN na području Srebrenice, Amerikanac Filip Korvin (Phillip Corwin) je kazao da je u Srebrenici ubijeno „oko 700“ bosanskih muslimana, da je „razlika između tog broja i broja od 8.000 koji se stalno propagira – politička…“, te da „Srebrenica je očigledno ispolitizovana da bi se srpski narod optužio i trajno zavadio sa svojim susjedima.“
Komisija Vlade Republike Srpske je utvrdila da „na spisku žrtava ima i živih i onih koji su kasnije umrli prirodnom smrću, dok je za neke utvrđeno da su promijenili identitet i da žive na drugim mjestima, a za druge da su izdržali kaznu za krivična djela…“
Da bi Crna Gora pristupila NATO paktu i prečicom (bez ispunjenja standarda) ušla u Evropsku uniju, Đukanovićeva veleizdajnička vlast i njeni sateliti, kao prvi u regionu, 2009.godine,usvojili su skupštinsku Rezoluciju o prihvatanju Rezolucije Evropskog parlamenta o Srebrenici (kojom se potvrđuje postojanje „genocida“).
Dana 31.marta 2010.godine, usvojena je „Deklaracija Narodne skupštine Srbije o osudi zločina u Srebrenici“. Idejni pokretači Deklaracije bili su tadašnji predsjednik Republike Srbije Boris Tadić i njegova Demokratska stranka, a za nju su glasali i poslanici Socijalističke partije Srbije – SPS (Ivice Dačića).
Rukovodstvo Republike Srpske je, opravdano, izrazilo neslaganje sa Deklaracijom.
U njenom tekstu se, između ostalog, navodi:
„1.Narodna skupština Republike Srbije najoštrije osuđuje zločin izvršen nad bošnjačkim stanovništvom u Srebrenici, jula 1995.godine, na način utvrđen presudom Međunarodnog suda pravde…
(Ovakvom formulacijom i Narodna skupština Srbije je priznala da se u Srebrenici dogodio genocid, jer je taj Sud, u svojoj presudi, od 26. februara 2007.godine, konstatovao da su „elementi genocida ostvareni…na području Srebrenice“)?!
2.Narodna skupština Republike Srbije pruža punu podršku radu državnih organa zaduženih za procesuiranje ratnih zločina…čemu naročitu važnost ima otkrivanje i hapšenje Ratka Mladića radi suđenja pred Međunarodnim krivičnim tribunalom za bivšu Jugoslaviju…“
I srpski heroj, general Ratko Mladić je uhapšen (tačnije, kidnapovan), 26.maja 2011.godine, u selu Lazarevo kod Zrenjanina, u kući njegovih rođaka, u kojoj se krio od vlasti svoje otadžbine Srbije?! Tadašnji predsjednik države, Boris Tadić, izrazio je nadu „da će to doprineti pomirenju u regiji“ i, nečasno, kazao:
„Okončali smo težak period i skinuli ljagu sa Srbije i njenog naroda.“?!
Dana 17.juna 2021.godine, Skupština Crne Gore je donijela i „Rezoluciju o genocidu u Srebrenici“ Za rezoluciju su, pored montenegrinskih političkih skupina, glasali i poslanici Demokrata (Alekse Bečića).
Iako je Rezolucija pravno neobavezujući opšti akt, u njoj je, između ostalog, imperativno (naredbodavno) formulisano da „Skupština CG:
1) najoštrije osuđuje genocid u Srebrenici; 2) potvrđuje da se genocid dogodio na tlu Evrope nakon Drugog svjetskog rata u kojem je stradalo preko 8.000 civila bošnjačke nacionalnosti; 3) Zabranjuje javno negiranje postojanja ili umanjenje genocida u Srebrenici; 4) proglašava 11.jul Danom sjećanja na žrtve Srebrenice;…6) poziva nadležne institucije na sprovođenje istraga i procesuiranja optuženih za genocid u Srebrenici, ratne zločine i zločine protiv čovječnosti…“
U Rezoluciji se implicitno (zaobilazno, posredno, podrazumijevajuće) nameće Srbima, kao etničkom kolektivitetu, karakter genocidnosti. I to Srbima koji su kao narod, poslije jevrejskog, bili najveće žrtve genocida u 20.vijeku! Naime, Rezolucijom se „najoštrije osuđuje genocid u Srebrenici“, a uopšte se ne pominju masovni zločini nad pripadnicima srpskog naroda tokom građanskog rata na prostoru SFRJ (prije svega, u Hrvatskoj i BiH), od 1992.do 1995.godine. U tački 7) Rezolucije samo se „izražava saosjećanje za sve žrtve u ratovima na prostoru bivše Jugoslavije…“?!
Rezolucija je neustavna, jer predstavlja miješanje u unutrašnje stvari druge države – BiH i arbitriranje povodom važnog pitanja koje je u toj državi sporno. To je kršenje odredbi Povelje UN koje normiraju razvijanje prijateljskih odnosa među državama članicama zasnovanih na poštovanju načela ravnopravnosti, kao i suverenu jednakost država članica.
Svrstavanje samo uz jednu zaraćenu stranu u građanskom ratu u BiH (bošnjačku), i žmurenje nad srpskim stradanjima (samo je iz Sarajeva prognano oko 180.000 Srba) ne može dovesti do „trajnog pomirenja u regionu i vraćanja povjerenja među narodima“.
Rezolucija ne doprinosi pomirenju ni u Crnoj Gori već, naprotiv, produbljuje podjele između Srba i Crnogoraca (koji govore srpskim jezikom), s jedne strane, i Bošnjaka i „stoprocentnih“ Crnogoraca (anti-Srba), s druge strane. To Rezoluciji daje i anticrnogorski karakter, jer negativno utiče na stabilnost države Crne Gore.
Ovako formulisana, Rezolucija predstavlja uzurpaciju (neustavno preuzimanje) sudske nadležnosti i tužilačkih ovlašćenja. Na taj način je prekršeno ustavno načelo podjele vlasti.
Tačka 3) Rezolucije, odnosno zabrana „negiranja postojanja ili umanjenje genocida u Srebrenici“, nije u saglasnosti sa članom 46 (Sloboda misli, savjesti i vjeroispovijesti) stavom 1 Ustava („Svakome se jemči pravo na slobodu misli, savjesti i vjeroispovijesti…“), te sa članom 24 (Ograničenje ljudskih prava i sloboda) stavom 1 Ustava („Zajemčena ljudska prava i slobode mogu se ograničiti samo zakonom…“). Navedeno pravo je, između ostalog, zajemčeno i preciznim normama Univerzalne deklaracije o ljudskim pravima, Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, te Međunarodnim paktom o građanskim i političkim pravima.
Skupštinskom rezolucijama se ne mogu proglašavati dani sjećanja, već samo dopunama Zakona o državnim i drugim praznicima.
Dana 22.juna 2021.godine, Ustavnom sudu Crne Gore podnio sam inicijativu za ocjenu ustavnosti „Rezolucije o genocidu u Srebrenici“. Međutim, taj Sud, do dana današnjeg, nije donio odluku po inicijativi.
U Rezoluciji (koja, takođe, nije pravno obavezujući akt) Generalne skupštine UN 78/282, od 23.maja 2024.godine, navodi se da je „izgubljeno najmanje 8.372 žrtve“ i „osuđuje (se) bez rezerve svako poricanje genocida u Srebrenici kao istorijskog događaja i pozivaju države članice UN da očuvaju utvrđene činjenice, uključujući i kroz svoje obrazovne sisteme…u cilju sprečavanja poricanja i iskrivljavanja činjenica, te pojave genocida u budućnosti…(UN) bez rezerve osuđuje radnje koje veličaju…odgovorne za genocid u Srebrenici…“, te „Poziva sve…da obilježavaju Međunarodni dan…u znak sjećanja i počast žrtvama genocida u Srebrenici, kao i (na) odgovarajuću edukaciju i aktivnosti podizanja svijesti javnosti.“ Rezolucija sadrži i odluku da se 11.jul proglasi Međunarodnim danom sjećanja na „genocid“, koji će se obilježavati svake godine.
Donošenje rezolucije predložile su Njemačka i Ruanda. Sponzorisalo ju je 28 zemalja, među kojima su države koje su počinile monstruozne zločine genocidnog karaktera, kao kolonijalne sile, ali i prema Srbima genocidnom agresijom na SRJ (SAD, Velika Britanija, Francuska), kao i države (Hrvatska, Albanija, Turska, Bugarska) za koje su, u dugom istorijskom trajanju, vezani masovni zločini prema Srbima ili su takvi zločini prema Srbima vršeni na njihovim današnjim teritorijama. Nadalje, sponzori su i „krnja“ Bih (bez saglasnosti Republike Srpske), kao i marionetske države Sjeverna Makedonija i Slovenija… Važno je istaći i da ministar spoljnih poslova BiH nije mogao biti predlagač Rezolucije, bez konsensusom dogovorenog izričitog ovlašćenja Predsjedništva BiH koje je ustavno nadležno za „vođenje spoljne politike“.
Konvencija se zasniva na presudama nelegalnog i nelegitimnog Haškog „tribunala“ o „opštinskom genocidu“ u Srebrenici, što je gruba povreda Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, iz 1948.godine.
Znači, osnovni cilj Rezolucije jeste nametanje žiga genocidnosti čitavom srpskom narodu i ukidanje Republike Srpske političkim, ekonomskim i vojnim pritiscima Zapada, kao i korišćenjem nelegalnih tzv. Bonskih ovlašćenja Visokog predstavnika (UN) za BiH, koga čak ne imenuje Savjet bezbjednosti u skladu sa Dejtonskim sporazumom.
Rezoluciju je podržala antisrpska i euronatovska marionetska vlada Milojka Spajića. Tokom parlamentarnog sata, 9.maja 2024.godine, Spajić je rekao da će crnogorska delegacija glasati u Generalnoj skupštini Ujedinjenih nacija za rezoluciju o Srebrenici, jer „smo sto posto usaglašeni sa spoljnom politikom Evropske unije“.
Podrška premijera Spajića i njegove Vlade Rezoluciji je još jedan čin poltronskog dodvoravanja zapadnim centrima moći. Jer, zapadni vladari iz sjenke (Veliki Brat) kreiraju i podržavaju samo onu vlast u Crnoj Gori koja će voditi antisrpsku, antipravoslavnu i antirusku politiku i koja će podsticati i pomagati dijeljenje srpskog etničkog i državnog prostora, međusobno udaljavanje Crne Gore i Srbije, te Crne Gore i Rusije, kao i postepeno i perfidno utapanje Crne Gore u tzv. veliku ili „prirodnu“ Albaniju.
Genocid je sistematski i planski „zločin nad zločinima“ širokih razmjera, pa se tako haškim „sudskim“ presudama, i citiranim Rezolucijama jasno asocira na kolektivnu krivicu srpskoga naroda za realno počinjene zločine pojedinih Srba nad pripadnicima bošnjačkog naroda u BiH. S druge strane, Zapad žmuri nad masovnim, planskim i sistematskim zločinima genocidnog karaktera nad Srbima, u Hrvatskoj i BiH.
Crnogorski „državnici“, drugi crnogorski dužnosnici i državni i partijski uhlebljenici, umjesto bezrezervnog prihvatanja mita o srebreničkom „genocidu“ i dodvoravanja Zapadu, radi očuvanja državnih funkcija, političkih pozicija i funkcionerskog napredovanja, namjerno ignorišu užasne zločine nad srpskim civilima u Srebrenici, Bratuncu, srednjem Podrinju i opštinama regije Birač, od 1992.do 1995.godine, za koje gotovo niko nije odgovarao i u kojima je stradalo 3267 osoba.
U julu 1992.godine, na primjer, pripadnica Armije BiH. je zaklala 12-godišnjeg dječaka Slobodana Stojanovića, u naselju Kamenica kod Zvornika. U ljeto 1992.godine, u BiH, na Crnom Vrhu, između Teslića i Tešnja, pripadnici jedinice „El mudžahid“ su odsijecali srpske glave. Ta jedinica je bila sastavljena od oko 700 domaćih muslimana – Bošnjaka i oko 300 fanatika – fundamentalista iz raznih islamskih zemalja…
Zbog svega navedenog, pripadnici srpskog naroda i njihovi politički predstavnici su dužni da javno negiraju nepostojeći, isfabrikovani „opštinski genocid“ u Srebrenici koji nema utemeljenje, niti u činjenicama, niti u međunarodnom krivičnom pravu.
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Svetu Rusiju!
Milan Gajović, Podgorica