EVROPSKA UNIJA = NATO PAKT – ANTISRPSKA, ANTICRNOGORSKA I ANTIRUSKA, TOTALITARNA ORGANIZACIJA ZAPADNIH VLADARA IZ SJENKE, SA NACISTIČKIM KORIJENIMA
„Mi smo oslobodili Evropu od fašizma, ali nam oni to nikada neće oprostiti.“ (Maršal Georgij Konstantinovič Žukov, 1894-1974, sovjetski (ruski) vojskovođa)
„…nacizam (je) preživeo. Preživeo je zbog toga što njegovi pravi ideolozi, finansijeri i gospodari iz senke nisu bili u Nemačkoj, nisu nosili kukaste krstove i fanatično vikali „Zig hajl!“ i „Hajl Hitler!“, niti ginuli na ratištima Evrope i sveta…nijedan nemački sud nije osudio nijednog Nemca za delo genocida nad Jevrejima, ili bilo kojem drugom narodu iz vremena nacizma, iako je nemački nacizam prouzrokovao milionske žrtve…“ Milan Vidojević, 1950, publicista i ekspert za „svjetsku zakulisu“, u studiji „Četvrti Rajh – Amerika kao novi Rajh“ (2006))
„…trebalo bi suditi vama (SAD), a ne nama. Vi ste sve finansirali. Bez (vašeg) bankarskog sistema ništa od ovoga ne bi se desilo.“ (Jalmar Šaht (Hjalmar Schacht), 1877-1970, direktor „Rajhbanke“ (njemačke nacističke centralne banke), na Nirnberškom suđenju)
„Sadašnja Evropska unija je Četvrti rajh.“ (Mihail Vladimirovič Leontjev, 1958, ruski novinar, TV voditelj i publicista))
„Godine 2003, na protokolarnom događaju u Konstantinovoj palati u okviru samita Rusija – EU, koji se poklopio sa proslavom 300.godišnjice Sankt Peterburga, jedan od službenika EU, grickajući sendvič sa crnim kavijarom uz čašicu votke koju je upravo popio, rekao je mom kolegi: – Znate li zašto vas mrzimo? Zato što ne možemo da upravljamo vama kao svima ovima – rekao je on, sa gađenjem pokazujući na prisutne predstavnike istočnoevropskih zemalja.“ (Dmitrij Mihajlovič Demurin, funkcioner Ministarstva spoljnih poslova Rusije; Novi standard, 20.maj 2025.)
„Proširenje EU je mrtvo slovo na papiru, a…kandidatima (se) prodaju prazna obećanja samo kako bi se iznudili ustupci i puna pokornost…države (kandidati) se varaju praznim riječima da će ući u EU, dok se iza kulisa od njih očekuje da bezuslovno podrede svoju spoljnu politiku interesima Brisela i Vašingtona…“ Ključni cilj EU elite (je) „obračun s Moskvom“ po svaku cijenu. (Zoran Milanović, 1966, pravnik i predsjednik Republike Hrvatske; IN4S, 29.maj 2025.)
„Svjetsku vrhušku“, „tajnu zapadnu vladu“, „gospodare istorije“, „gospodare Velike igre“, „svjetsku zakulisu“, „duboku državu“, „Imperiju zla“, „biblijsku zvijer sa znakom 666“…,čini skup megabankarskih porodica – bankstera, porodica megaindustrijalaca (naslednika „barona pljačkaša“), određenih monarhističkih porodica (crno plemstvo), prije svega britanskih Vindzora, i Vatikana. Njih i njihovog bogatstva nema na listi magazina „Forbs“. Oni su međusobno povezani poslovnim, porodičnim i okultnim (satanističkim) vezama sa monopolom na tajna znanja (misterije manipulativnog ovladavanja pojedinačnom psihom i kolektivnim duhom naroda), i organizovani su u razne zatvorene lože, redove, komisije, klubove, investicione i druge fondove…
Vlasti, vojska (sa vojno – industrijskim kompleksom) i tajne službe SAD, i V. Britanije, Evropska unija (EU), NATO pakt, „nezavisne“ i „nevladine“ NVO, agencije za odnose sa javnošću (PR), psihološko – propagandni aparat SAD, kao i velike medijske kompanije u vlasništvu tzv. newspapers barons-a, glavna su sredstva zapadne „duboke države“ za ostvarivanje geopolitičkih ciljeva da se, milom ili silom, „proizvođenjem“ kriza (koje podrazumijevaju i ratove) i upravljanjem njima, potpuno ovlada planetom, stvori unipolarno totalitarno društvo, širi neoliberalna „demokratija“, te poželjno oblikuje („vesternizuje“) ljudska svijest u ključnim segmentima napadnute države ili društva. Na djelu je, manje ili više prikrivena, prinudna desuverenizacija pojedinih država radi stvaranja planetarne naddržave.
SAD-om i Njemačkom upravlja porodica Rokfeler (uz pomoć drugih američkih međubankarskih porodica, prije svega, akcionara Centralne banke SAD – Banke federalnih rezervi (FED)), dok V. Britanijom i Francuskom upravlja porodica Rotšild.
Predsjednici država i premijeri na Zapadu se marionete zapadne „duboke države“ i predstavljaju „uslužno osoblje“ unajmljeno da ostvaruje njihove interese. Budući zapadni lideri i biznismeni se treniraju, odnosno programiraju, tako da, mentalno i fizički, postanu nemoralni i neosjetljivi, odnosno da nemaju pozitivnih emocija (empatije). Time se obezbjeđuje njihova kontrola i usmjeravanje „iza scene“. Kao na beskrajnoj traci, „proizvode“ se generacije „državnika“ koje su predodredili da rukovode državama i, nacionalnim i međunarodnim, bezbjednosnim, korporativnim i medijskim sistemima. Pri tome važe masonska pravila o tajnosti, tako da su samo užem krugu izabranih ili iniciranih („probuđenih“) poznati glavni ciljevi, dok spoljašnje članske krugove čine, namjerno neupućeni, ali, u široj zajednici, uticajni ljudi.
Šefovi tajnih službi imaju veću moć od predsjednika zapadnih država i vlada, jer su direktno odgovorni „dubokoj državi“ koja ih i postavlja na te funkcije.
EU je totalitarna i ekstremno antisrpska i antiruska naddržavna organizacija sa nacističkim (fašističkim) korijenima, i u ideološkom i personalnom smislu. To je marionetska, heterogena, a time, i nestabilna regionalna organizacija koja nema sopstvenu, izvornu, autentičnu spoljnu i bezbjednosnu politiku. Unija se nalazi pod punom kontrolom zapadnih vladara iz sjenke koji teže potpunoj planetarnoj prevlasti. Kontrola se sprovodi i ostvaruje preko menadžera (članova Evropske komisije, rukovodstva Evropske centralne banke i drugih funkcionera Unije) i najviše rangiranih državnika i lojalnih opozicionara u državama – članicama. Oni su, po pravilu, prošli stručno – profesionalnu i mentalno – ideološku (satanističku) obuku u bankama, drugim ustanovama i institucijama u vlasništvu naslednika barona – pljačkaša, te u tajnim društvima i sektama u kojima se vježba uništavanje čovječnosti i empatije (saosjećanja).
Od druge decenije 20.vijeka do današnje Evropske unije traje proces evropskih naddržavnih integracija radi ostvarenja neoliberalnih, globalističkih ciljeva zapadnih vladara iz sjenke. Taj proces se planira, organizuje i sprovodi odozgo, od strane njihovih produženih ruku -državnika, političara i stručnjaka, a ne odozdo, od strane legalnih i legitimnih predstavnika suverenih država. Evrointegracije, kao faza u procesu globalizacije, podrazumijevaju i primjenu principa regionalizacije kao faktora neutralisanja „pretjerane“ državne i nacionalne raznolikosti.
Vilijam Engdal (Frederick William Engdahl, 1944, američki politikolog, ekonomista i novinar) kazao je:
„Danas je EU poput čudovišta u ime kojeg bezlične birokrate odlučuju o svim aspektima naših života.“
Zbignjev Bžežinski (1928-2017, poljsko-američki sociolog,
politikolog i geopolitičar) je, još 1995.godine, pisao:
„Regionalizacija (dovodi)…do ostvarenja cilja i stvaranja jedne svjetske vlade. Nacionalni suverenitet nije više održiv koncept.“
Znači, regionalizacija je sredstvo globalističkih neformalnih centara moći za ukidanje suverenih država i nacionalnih zakonodavnih okvira. Supranacionalno pravo treba da ima dominaciju nad domaćim pravom. Jednom riječju, planirana je „prinudna unifikacija u okviru univerzalne države“ (Arnold Tojnbi (Arnold Joseph Toynbee, 1889-1975, engleski istoričar, filozof istorije i sociolog),
Evrointegracije se sprovode radi stvaranja jedinstvenog ekonomskog prostora sa neutralisanom konkurencijom, nadnacionalnim zakonodavstvom, niskim porezima i neometanom repatrijacijom profita u korist nadnacionalnih kompanija i banaka, a u skladu sa „principom socijalnog minimalizma“ (minimalnim pravima radnika i minimalnim socijalnim davanjima).
Dominacija zapadnih „vladara iz sjenke“ teži onemogućavanju malih država da se samostalno razvijaju u skladu sa njihovom vlastitim interesima i to „kolonizacijom uma“ i „kolonijalnom poliarhijom“ (policentričnom kontrolom vlasti i opozicije, kao i ključnih segmenata potčinjene države).
U novom, globalističkom „raju“ „gospodari novca“ bili bi robovlasnici u svijetu bez privatne svojine i realne valute, sa sveopštom evidencijom, kontrolom informacija i tokova elektronskog (digitalnog) i kripto novca („ u kome se sav novac centralno izdaje i kontroliše“). To bi bio i svijet sveopšteg nadzora (praćenja i prisluškivanja građana) pomoću audio – vizuelnih sredstava i društvenih mreža, te ograničavanja slobode govora putem cenzure i stroge kontrole interneta i tih mreža, prije svega.
Jednom riječju, čovjek bi se pretvorio u primitivnog potrošača, lišenog savjesti i potrebe da razmišlja, ličnog (i polnog) i nacionalnog identiteta. „Bivstvo se redukuje na kvantitet“. (Danilo N. Basta, 1945, pravnik, filozof i akademik SANU)
U zapadnom neoliberalnom „carstvu“, „Demokratske ustanove su karantin za čežnju ka tiraniji“, kako je s pravom govorio njemački filozof i filolog Fridrih Niče (1844-1900).
Vodeći zapadni globalisti – megakapitalisti, u cilju uspostavljanja tzv. Novog svjetskog poretka, sprovode demontažu nacija i država, koja, „kolektivnim gušenjem svijesti“, ima za cilj gubljenje nacionalnog identiteta, obezvređivanje moralnih standarda, gubitak povjerenja u sopstvenu istoriju, vjeru, tradiciju i kulturu i oktroisanje nove „religije“ i cilju ateizacije i debilizacije građana. Građani se utapaju (asimiluju) u bezoblično potrošačko stado u toru Orvelovog Velikog Brata, omamljeni „industrijom“ sporta i prizemne zabave.
Treba se podsjetiti da je i Zbignjev Bžežinski govorio o „kontroli masa putem („ateizacije“) religije, masovnih sportskih događaja, neobuzdanih seksualnih pobuda, rok muzike i narkotika“. Na djelu je znači, masovna kretenizacija ljudi, prije svega, preko sistema obrazovanja, masovne (sub)kulture i profesionalnog sporta u kojima glavnu ulogu igra novac, a pojedinci su tržišna roba. Takođe, svjedoci smo razaranja ličnog i kolektivnog morala putem tzv. političkog homoseksualizma.
Po svojoj biti, geopolitički ciljevi SAD, V. Britanije, NATO pakta i EU, kao glavnih ispostava zapadnih vladara iz sjenke, su antipravoslavni, antiruski i antisrpski, jer podrazumijevaju narušavanje sabornog, kanonskog i liturgijskog jedinstva pravoslavnih crkava, razaranje višenacionalnih država, dijeljenje srpskih i ruskih etničkih i jezičkih prostora, te negiranje tradicionalnih hrišćanskih, porodičnih i duhovno – kulturnih vrijednosti svih onih koji se opiru globalizaciji. Ciljevi su i gubitak povjerenja u sopstvenu istoriju, vjeru, tradiciju, kulturu i u nacionalni identitet, te obezvređivanje moralnih standarda i oktroisanje neoliberalizma kao univerzalne ateističke religije.
Imperijalni cilj Zapada je i ostvarivanje neoliberalne hegemonije koja podrazumijeva uništenje individualnosti čovjeka kao humanog, porodičnog, nacionalnog, političkog, državotvornog i religioznog bića.
Kreiranjem „poželjne vlasti“ i „proizvodnjom saglasnosti“, ljudi se pretvaraju i pasivnu i politički neotpornu masu. Nastaje stanje „korumpiranog bivstva“ (izraz Bele Hamvaša, 1897-1968, mađarskog pisca i esejiste).
Godine 1991, Džordž Buš Stariji, tadašnji predsjednik SAD, najavio je nastupanje tzv. Novog svjetskog poretka kao „Svjetske zajednice naroda“ (The Global Community of Nations), koji je „precizan, sistematski i strogo isplaniran mehanizam za upravljanje narodima“.
Pjer Burdije (Pierre Bourdieu, 1930-2002, francuski sociolog, antropolog i filozof) je kazao da je neoliberalizam „utopija beskonačne eksploatacije“.
Postoje i planovi da do 2050.godine, najmanje 4 milijarde „beskorisnih izjelica“ nestane sa Zemlje. Naravno ovo se ne odnosi na države Zapada. To bi se postiglo ograničavanjem rađanja, insceniranjem pandemija zaraznih bolesti i vakcinacijama sa masovnim smrtonosnim kontraindikacija, raseljavanjem (programiranim migracijama), izazivanjem vještačkih nestašica vode („klimatskim oružjem“), hrane i ljekova, genetski modifikovanom ishranom (GMO)…
Kakav je viševjekovni odnos tajnih zapadnih vladara prema Rusiji?
Rusija (carska, komunistička, ili demokratska, svejedno) bila je, jeste i biće, za Zapad, globalni neprijatelj i neuklonjiva prepreka za ostvarivanje njihovog trajnog i neupitnog cilja – porobljavanja planete. I u novoj „Strateškoj koncepciji NATO 2030“ Rusija je označena kao „najznačajnija i direktna prijetnja“ za „mir i stabilnost u evroatlantskoj zoni“.
Njihov glavni cilj je uništenje Rusije, kao velike sile. U pohodima na Rusiju uvijek su učestovale i zapadnoevropske i srednjeevropske države. U prvom (Napoleonovom) pohodu, od ukupno oko 800.000 vojnika, oko 34 odsto (oko 270.000) nijesu bili Francuzi. Drugi pohod je doveo do Oktobarske revolucije i pogubnog građanskog rata u Rusiji. U trećem (Hitlerovom) pohodu, u toku Drugog svjetskog rata, na Istočnom frontu je bilo angažovano oko 4 miliona njemačkih vojnika i oko 850.000 vojnika iz drugih evropskih država. Četvrti pohod je sadašnji proksi (posredni) rat preko Ukrajine.
I Drugi svjetski rat su inscenirali satanistički zapadni vladari iz sjenke. Koji su dokazi za to?
Nacizam je bio ideologija i istorijska faza u primjeni totalitarne državne sile – „mašinerije“ zapadnih megakapitalista radi ovladavanja planetom.
Denacifikacija Njemačke nikada nije sprovedena. Već 1951.godine. odustalo se od, tobožnjeg, programa denacifikacije, jer je glavni cilj zapadnih država, na čelu sa SAD, postao hladnoratovski, odnosno otklanjanje tobožnje „opasnosti od komunizma (SSSR-a)“.
Najgori nacistički ratni zločinci su vatikanskim, tzv. „pacovskim kanalima“, i uz pomoć tajnih službi SAD i V. Britanije, prebačeni u Južnu Ameriku i tamo su nastavili lagodno da žive sa lažnim identitetom, a vodeći nacistički naučnici su prebačeni u SAD koja je postala „raj za naciste“.
Benito Musolini je bio agent britanske (kontra)obavješajne službe MI5.
Vladimir Ilić (1965, srpski pisac i novinar), u svojoj knjizi „PROMETEJA – medijska „nacifikacija srpskog naroda“ (2020)) navodi da su „američke kompanije i institucije…doprinele nacifikaciji Nemačke, pomažući direktno ili indirektno, Hitlerov pokret i dolazak na vlast“, da „većina biznismena i bankara koji su poslovno sarađivali sa nacistima su blago, ili nisu uopšte kažnjeni na suđenju u Nirnbergu…“ i da su „osnovni subjekti nacifikacije nemačkog društva…(pored porodica Rokfeler i Morgan), (bili i) braća Varburg, Montegju Norman (direktor (centralne) Banke Engleske), Preskot Buš (otac predsjednika SAD Džordža Buša Starijeg)…“
Američke kompanije su omogućile stvaranje Hitlerove ratne mašinerije. Prilikom bombardovanja njemačkih gradova strogo je vođeno računa da se ne nanosi šteta Hitlerovim vojnim i privrednim kapacitetima..
Manuel Sarkisjanc (1923-2015, njemački politikolog i istoričar jermenskog porijekla, profesor Univerziteta u Hajdelbergu, u tekstu „Engleski korijeni njemačkog fašizma“) je napisao da „se Hitler oduševljavao Engleskom upravo kao rasista…tvrdio (je) da se njegova politika izgrađivala na osnovu engleskih modela. Godine 1935.izjavio je:
„Samo ja, poput Engleza, posjedujem surovost za ostvarivanje ciljeva.“
Tvrdio je da je obrazac za njegovu vladavinu na „istočnim prostorima“ (Rusija) poslužila vladavina Engleske u indijskim kolonijama…““
„Činjenica (je) da je hitlerizam samo uz pomoć anglo-američkog kapitala uopšte mogao da nastane…uticajni sektor američkog biznisa (je) bio svjestan prirode nacizma…“ ( Entoni Saton (Anthony C. Sutton), 1925-2002, britansko-američki ekonomista, istoričar, pisac i profesor univerziteta)
Šta su bili glavni ciljevi Drugog svjetskog rata?
1)Uništenje Sovjetskog saveza (Rusije). Sukobi na zapadnom frontu su bili ratne igre „da se Vlasi ne dosjete“. Pritom treba imati u vidu da su pripadnici zapadne „svjetske vlade“ uvijek spremni da masovno žrtvuju i sopstvene građane ako je to u interesu ostvarivanja globalnih ciljeva.
Zašto Hitler nije napao V. Britaniju? Iz dva glavna razloga: bio je marioneta tajne zapadne vlade, a sjedište te vlade je bilo, a i sada je, u Londonu.
Kako glavni cilj Drugog svjetskog rata nije ostvaren, u poslijeratnom periodu je primjenjivana taktika ekonomskog iscrpljivanja Sovjetskog Saveza (Rusije), prije svega, trkom u (nuklearnom) naoružanju i svemirskim istraživanjima., što je dovelo do raspada SSSR-a, 1990. i 1991.godine.
2) Disciplinovanje (zapadno)evropskih država i priprema za stvaranje poslijeratne, naddržavne, evropske, regionalne organizacije pod kontrolom SAD i V. Britanije. U tajnoj zapadnoj vladi su potpuno saglasni da Zapad treba da predvode SAD. Tobožnje razlike o bitnim pitanjima između SAD i EU su samo bacanje prašine u oči svjetskoj i domaćoj javnosti.
3) Stavljanje azijsko – pacifičkog regiona pod kontrolu SAD.
Kako je tekao proces evropskih integracija?
Jedan od „očeva“ evrointegracija je i austrijski diplomata i filozof Rajnhard Kudenhof – grof Kalergi (1894-1972). On je, u Austriji, 1922.godine, osnovao „Panevropski pokret“, radi stvaranja evropske federalne države, pod pokroviteljstvom SAD. Planirano je da to bude prvi korak ka stvaranju buduće svjetske vlade. U svojoj knjizi „Praktični idealizam“, Kalergi je napisao:
„Čovjek budućnosti će biti miješane rase. Rase i klase će postepeno nestati…Stanovnici budućih Sjedinjenih Evropskih Država neće biti ljudi „Starog kontinenta“, već vrsta podljudi, produkt miješanja rasa. Narod budućnosti biće miješane krvi. Budućnost je u evro-azijskoj crnoj rasi, veoma sličnoj drevnim Egipćanima, koja će zamijeniti raznolikost naroda različitostima pojedinaca.“
Po njegovoj „teoriji“, narodi Evrope moraju da se ukrštaju sa obojenim rasama iz Afrike i Azije i da stvore „multinacionalno stado“ jednakih osobina koje „elita“ može lakše da kontroliše. Tako stvorena rasa meleza bila bi potpuno lišena osjećanja pripadnosti domicilnom evropskom stanovništvu. Po njegovom mišljenju, u Evropi neće biti mira sve dok postoje nacionalne granice. Sve evropske zemlje moraju se integrisati po principu „jedne vlade, jedne nacije, jedne kulture i jednog jezika“. Zato Kalergi podržava i podstiče pravo na samoopredjeljenje naroda, separatističke pokrete i masovne migracije.
Interesantna je činjenica da je bivša njemačka kancelarka Angela Merkel dobila nagradu „Kudenhof – Kalergi“ za „izuzetna dostignuća“ u 2010.godini. Dobitnik ove nagrade je i bivši predsjednik Savjeta EU, Belgijanac Herman van Rompej.
(Migrantska politika EU zasniva se na Kalergijevim stavovima. Planirano je da se brojno, migrantsko, islamsko (arapsko, tursko, pakistansko) stanovništvo integriše u neliberalni pravni poredak i kulturni obrazac Zapada. Međutim, multikulturna agenda je propala.
Još je Semjuel Hantington (1927-2008, američki politikolog) upozoravao „da će migranti, prije ili kasnije, nametnuti svoju kulturu, a to znači i osvojiti političke institucije“.
EU se militarizuje, ne samo radi proizvodnje velike količine naoružanja i vojne opreme koja bi se isporučivala Ukrajini, već i zato da se islamsko stanovništvo silom integriše. Protivnici bi bili protjerani. Zato Srbija već sada mora da se priprema za najezdu protjeranih migranata sa Zapada.)
EU je druga faza ostvarivanja nacističkog projekta ujedinjene Evrope. Evo dokaza za to:
Ideja EU je Hitlerova i Gebelsova ideja o evropskoj ekonomskoj zajednici. U Minhenu je 1937.godine održana konferencija pod nazivom „Zajednički evropski ekonomski prostor“.
Hitlerov ministar propagande Jozef Gebels je, 1940.godine, govorio:
„…veliki njemački Rajh će organizovati Evropu, srušiti granice koje još razdvajaju evropske narode i omogućiti im da lakše žive zajedno. Za pedeset godina, ljudi više neće razmišljati u kategorijama nacije…“
Godine 1941, Valter Funk, (1890-1960, njemački ekonomista, Hitlerov ministar ekonomije i direktor Rajhsbanke) pokrenuo je „Evropsku ekonomsku zajednicu“ sa jedinstvenom evropskom valutom.
Zaključak konferencije u Berlinu, 1942. godine, na temu „Evropska ekonomska zajednica“ bio je: jedinstveno tržište sa rajhmarkom kao zajedničkom valutom.
Musolinijev ministar finansija, od 1922-1925.godie, Alberto de Stefani (1879-1969, univerzitetski profesor ekonomije) je, 1941.godine, pisao da „nacije ne mogu biti čvrsta osnova novog poretka zbog svoje raznolikosti i tradicionalne nepomirljivosti…“
Obezbijeđen je kontinuitet između Trećeg rajha i poslijeratne Njemačke, a potomci nacista se, postojano, nalaze u vrhu institucija EU i NATO pakta. Jedan od „očeva osnivača“ EU i prvi predsjednik Evropske komisije bio je Valter Halštajn (1901-1982, njemački profesor prava, državnik i diplomata), koji je kao nacistički ideološki komesar, odnosno oficir vojnike podučavao nacističkoj ideologiji.
Nakon Drugog svjetskog rata, temelje EU postavili su visoko pozicionirani saradnici Trećeg rajha. Projekat „ujedinjene Evrope“ su sprovodile i kontrolisale američke obavještajne službe. Poljski političar i diplomata, (vatikanski) jezuita i mason (škotskog obreda) najvišeg 33.stepena, ostrašćeni anglofil i rusofob, jedan od osnivača (globalističke) grupe Bilderberg (1952), Jozef Retinger (Krakov,1888 – London,1960) je, uz pomoć CIA-e, formirao Evropski pokret (European Movement, 1948), koji je finansiran iz tajnih fondova Vlade SAD i preko članova Američkog komiteta za ujedinjenu Evropu (American Committee for a United Europe – ACUE). Iz Evropskog pokreta je kasnije nastao Savjet Evrope (1949).
Uzgred, dva osnovna obreda masonstva (slobodnog zidarstva) su „Egipatski“ i „Škotski“. To su dva lica iste medalje. Egipatski je zadužen za izazivanje ratova, revolucija, državnih prevrata…, a Škotski, za „mir“ i obnovu ratom i revolucijom razorenih zemalja. Tako su „Egipćani“, po zadatku zapadnih vladara iz sjenke, izazvali Drugi svjetski rat, a „Škoti“ su bili zaduženi za obnovu (ujedinjene) Evrope.
Simbol masonstva je obrnuta piramida na čijem vrhu piše „Ordo ab Chao“ („Poredak iz haosa“), koji prethodno sami stvore.
„Ocem“ savremenih evropskih integracija smatra se Robert Šuman (1886-1963), francuski političar i ministar inostranih poslova). On je politički tvorac tzv. „Šumanovog plana“ za osnivanje Evropske zajednice za ugalj i čelik (1950), kao preteču današnje Evropske unije.
Za degoliste, Šuman je bio „višijevski proizvod“. Javno su iznošenje sumnje da je bio pristalica Minhenskog sporazuma (1938), kojim je Čehoslovačka prepuštena Hitleru, te da je bio član kolaborantske, pronacističke („višijevske) francuske vlade maršala Filipa Petena. Britanski filozof Džon Laflin (John Loughlin, 1948) smatra da Šuman predstavlja „najsuštinskiju vezu između „višijevske Francuske“ i Evropske zajednice“.
To nije smetalo papi Francisku da potpiše dekret kojim se Šumanu, „pobožnom katoliku“, priznaju „herojske vrline“, te da predloži njegovu svetačku kanonizaciju.
Ipak, „siva eminencija koja je iza kulisa gradila Evropu“, kao „čovjek svjetske države“ i njen „agent od uticaja“ bio je šef Šumanove administracije Žan Mone (1888-1979). Njegov projekat je bio atlantistička, amerikanizovana Evropa, u kojoj se suverenitet država članica prenosi na nadnacionalne organe i institucije koje crpe legalitet i legitimitet odozgo, od polutajnih organizacija faktičke, zapadne megakapitalističke vlade.
Ciljeve i suštinu ovakvih evrointegracija precizno je objasnio general Šarl de Gol, potonji francuski predsjednik:
„Ono što se tu zapravo nudi je uspostavljanje nadnacionalne vlasti, formirane tajnim ortaklukom, vlasti koja nema ni demokratske osnove niti demokratsku odgovornost…(i stvaranje) multinacionalne imperije, sa vladom sastavljenom od apatrida, po mjeri tehnokratije.“
Zašto je EU = NATO antisrpska i anticrnogorska organizacija?
1) U satanističkoj i genocidnoj agresiji NATO pakta (najveće planetarne terorističke organizacije) na Saveznu Republiku Jugoslaviju (SRJ) učestvovalo je 16 njegovih članica (nijesu učestovale samo Grčka, Island i Luksemburg). Od toga su 9 članica bile istovremeno i članice EU (Njemačka, Francuska, Italija, Holandija, Španija, Belgija, Danska, Portugalija, kao V. Britanija (Ujedinjeno Kraljevstvo), kojoj je prestalo članstvo u EU, 2020.godine. Znači, najveće i najuticajnije članice EU su, aktivno i nemilosrdno, učestovale u agresiji, što je očigledan dokaz političkog, bezbjednosnog i personalnog identiteta EU i NATO-a. EU = NATO! Od ukupno 27 članica EU, samo četiri nijesu članice NATO-a. EU = NATO je okupirala oko 12 odsto teritorije Srbije.
Za agresiju nije upućena nijedna riječ izvinjenja, niti je izražena spremnost da se nadoknadi nemjerljiva materijalna šteta.
Na teritoriji Kosova i Metohije se, do dana današnjeg, iz podršku EU = NATO, sprovodi etničko čišćenje Srba, uz masovno kršenje njihovih kolektivnih i pojedinačnih prava. Sračunato se i nekažnjeno, ruše kulturno – istorijski spomenici, bogomolje i groblja kao dokazi o višemilenijumskom trajanju našeg naroda na tom svetom prostoru.
2) Podsjetimo se da su 22 od 27 članica EU priznale lažnu državu Republika e Kosovës (RK). Vlasti tih zemalja postojano naglašavaju da su odluke o priznanju trajne i nepromjenljive. Gvido Vestervele, njemački šef diplomatije, je još 27.avgusta 2010.godine, kazao da je „nezavisnost Kosova realnost i da je geografska mapa jugoistočne Evrope trajno promijenjena“. SAD, V. Britanija i najveće i najuticajnije članice EU, ne samo da su priznale nezavisnost RK, nego su i glavni sponzori te lažne države.
3) EU = NATO je glavni sponzor islamskog (velikobošnjačkog) i albanskog integralizma na Balkanu i dijeljenja srpskog etničkog prostora, te ugrožavanja teritorijalne cjelovitosti Crne Gore i Srbije. Cilj je da se, trajno i nepovratno, oslabi srpski faktor i spriječi ruski uticaj na Balkanu. Geopolitički ciljevi državnih i političkih predstavnika muslimana (Bošnjaka, koji su, nažalost, mahom srpskog porijekla)) i Albanaca na Balkanu, a koji se poklapaju sa interesima Zapada, jesu stvaranje „Velike Bosne“ kao unitarne države (BiH, bez Republike Srpske, sa Raškom oblašću i sjevernim dijelom Crne Gore) i „Velike – Prirodne Albanije“ (koja obuhvata i znatne djelove Crne Gore, Kosovo i Metohiju, jug Srbije, zapadni dio Sjeverne Makedonije i sjeverozapadnu Grčku).
Geostrateški cilj EU = NATO jeste da se „zapadni“ Balkan politički, bezbjednosno (vojno), ekonomski, idejno i kulturno integriše u njihovu neoliberalnu koloniju. To, posledično, znači i razaranje nacionalnog i vjerskog srpsko – crnogorskog identiteta, tradicionalne (prirodne) porodice i našeg moralnog koda.
Jednom riječju, „EU bez alternative“ je put ka dezintegraciji Srbije i Crne Gore, te ka nestanku Republike Srpske.
„Balkan ne smije da se rekonstruiše (nakon NATO agresije) na osnovu nacionalnih država. Države na Balkanu, odnosno „marionetske mikro tvorevine“, po američkom špekulantu Džordžu Sorošu (1930), treba staviti pod protektorat EU koja je „dužna da razvije svoj kišobran nad cijelim regionom“, u uslovima „moćnog vojnog prisustva NATO“.
4) Pregovarački okvir, pod okriljem EU, ustanovljen je i sprovodi se u cilju postizanja sveobuhvatnog međudržavnog sporazuma između Srbije i RK.
„Posredništvo“ EU bilo je i jeste sistemski i neprekidni pritisak da vlasti Srbije pristanu na definitivno odricanje od Kosova i Metohije. Jednom riječju, EU nije objektivan i neutralan posrednik, već sponzor albanske državolike tvorevine na kosovsko – metohijskom prostoru..
Zajednička i nepromjenljiva politika EU = NATO (koji vode sveopšti hibridni rat protiv Rusije) je, ne samo priznanje RK, već i sistemski i neprekidno vojni, ekonomski, medijsko – propagandni i političko – diplomatski pritisak na Srbiju da pristane na samoamputaciju. Nezavisnost lažne države RK bila bi samo prva faza dalje dezintegracije Srbije.
5) U EU = NATO se veliča fašizam (nacizam). Krivotvori se istorija 20.vijeka, naročito u vezi Drugog svjetskog rata. Umanjuje se ključni doprinos SSSR-a (Rusije) u pobjedi nad nacističkom Njemačkom i njenim satelitima. Veličaju se fašisti, a spomenici sovjetskim oslobodiocima iz tog rata se ruše.
Istorija na Zapadu, što znači i u EU = NATO, više nije ono što se dogodilo, već ono što „prvosveštenici“ globalizma manipulacijom činjenicama nametnu. „Evropska istorijska svijest“ stvara se „društvenim inženjeringom“, odnosno krivotvorenjem, uopštavanjem i standardizacijom nacionalnih istorija radi promovisanja tzv. „zajedničkih evropskih vrijednosti“ i stvaranja „transnacionalnih Evropljana“. Njihova „univerzalna istorija“, odnosno „interpretativna istorija“, ili „izokrenuta istorija“ podrazumijeva i izjednačavanje nacizma i komunizma i reviziju rezultata Drugog svjetskog rata.
6) U EU = NATO vladaju dvostruki standardi. Osuđuje se „ruska agresija na Ukrajinu“, ali ne i SAD i izraelska agresija na Iran. Zatvaraju oči i na izraelski genocid nad Palestincima u pojasu Gaze. Njemački kancelar Fridrih Merc je, čak, izjavio da Izrael „obavlja prljav posao za nas“?!
7) LGBT+ populacija i dalje ponosno paradira zadnjicama. Propagira se i nameće i državama kandidatima tzv. politički homoseksualizam koji razara tradicionalni moral i prirodnu porodicu.
8) Savremenu EU = NATO, karakteriše i tzv. sudska diktatura, koja se može definisati kao sistem, gdje sudstvo prevazilazi svoja ovlašćenja i ograničenja i nameće se kao vrhovni arbitar u jednoj državi.
„Sudski rat koji se odvija kroz nelegitimnu upotrebu unutrašnjeg ili međunarodnog prava sa namjerom da se uništi protivnik…sudski onemogućavajući (protivnike) da ne bi mogli da ostvaruju svoje ciljeve niti da ističu svoje kandidature za javne pozicije.“ (Enrike Romero (Enrique Fernando Santiago Romero), 1964, španski pravnik i političar)
Sudovi se od kontrolora i zaštitnika demokratije i vladavine prava pretvaraju u instrument zloupotrebe prava u cilju ostvarivanja (geo)političkih ciljeva.
Državnici i političari koji se protive globalistima i poštuju i sprovode interese svojih država članica se šikaniraju, pa se čak i organizuju atentati na njih. Nezakonitim i činjenično neutemeljenim presudama sudova (sudski terorizam) sprečava se njihova kandidatura na izborima, ili im se, na više godina, zabranjuje bavljenje politikom. Drastični primjeri su aktuelni pokušaj eliminisanja iz političkog života Milorada Dodika, te uklanjanje Marin le Pen, u Francuskoj, Karina Đorđeskua, u Rumuniji, kreiranje poželjne vlasti u Moldaviji, pokušaji rušenja Viktora Orbana, u Mađarskoj i Roberta Fica, u Slovačkoj. Zloupotrebe globalističkih političara ostaju nekažnjene (primjer je nekažnjivost predsjednice EK Ursule fon der Lajen i pored utemeljenih optužbi za nezakonito trošenje sredstava iz fondova EU).
Crna Gora je globalistima važna samo kao antisrpska i antiruska narkotranzitna destinacija CIA-e i NATO pakta. Poluostrvo Prevlaka je prepušteno Hrvatskoj, a to znači ne samo kopneni dio, nego i okolne teritorijalne vode, što podrazumijeva i polovinu ulaza u Bokokotorski zaliv?! Djelovi Crne Gore sa većinskim muslimanskim (bošnjačkim) stanovništvom sve više postaju Turska, a djelovi pretežno nastanjeni Albancima – Albanija?! Crna Gora nema ni vojnih ni policijskih kapaciteta, a osim toga sputana je članstvom u NATO-u i „evropskim putem bez alternative“ da i na tim djelovima svoje teritorije obezbijedi funkcionisanje ustavno- pravnog poretka.
Dokaz za naprijed navedeno je i ekspresno sproveden postupak radi uklanjanja spomenika vojvodi Pavlu Đurišiću, braniču srpske nejači, u selu Gornje Zaostro, kod Berana. Nasuprot tome, godinama ostaju nedirnuti spomenici i nazivi ulica počiniocima brojnih zločina nad srpskim pravoslavnim stanovništvom i onima koji su ratovali protiv Crne Gore (Jusuf Čelić (Isuf Čelaj),Osman Rastoder, Ali – paša Gusinjski…).
I dok se mi (Srbi i Crnogorci) i dalje pogubno dijelimo na partizane i četnike, Bošnjaci, Albanci i Hrvati, jednoglasno, ratne zločince proglašavaju svojim nacionalnim herojima!
Takođe, i u Srbiji, djelovi Raške oblasti (Novi Pazar, Sjenica, Tutin) sve više lične na Tursku, a tri opštine na jugu Srbije na Albaniju!
EU = NATO na Balkanu (preko Hrvatske, (bošnjačko – hrvatske) Federacije BiH, Albanije, lažne države RK, Crne Gore i Bugarske) priprema opšti rat protiv Srbije i Republike Srpske! Cilj je rasparčavanje Srbije i ukidanje prekodrinske srpske države. Rasparčana Srbija je potrebna Zapadu samo kao antiruska i antipravoslavna kolonija.
Rusija će pobijediti u ratu sa zapadnom „Imperijom zla“, a EU = NATO pakt će se raspasti, jer će vlasti više njihovih zemalja članica procijeniti da im najvažnije imati dobre međudržavne odnose sa Rusijom.
Srbija i Crna Gora nemaju državnu budućnost, u postojećim granicama, a Republika Srpska ne može opstati, bez čvrstog vojnog, ekonomskog, političkog i kulturno – duhovnog saveza sa Rusijom. Srpski narod treba da se i međusobno i sa ruskim narodom ujedini u Bogoljublju i Hristoljublju. Time bi se očuvala teritorijalna cjelovitost Crne Gore i Srbije, kao i njihova vojna i energetska bezbjednost i opstanak Republike Srpske.
Drugim riječima, Srbija, Crna Gora i srpski narod nemaju drugog puta spasenja osim uz Rusiju. Srpstvo, pravoslavlje i pokroviteljstvo Rusije su suštinska obilježja crnogorstva. Bez srpskih i pravoslavnih temelja i podrške Rusije ne može biti ni Crne Gore, ni Crnogoraca!
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje, istorijske srpske zemlje i Svetu Rusiju!
Milan Gajović, Podgorica,