OSUĐUJUĆA PRESUDA PREDSJEDNIKU DODIKU – OZBILjNA PRIJETNjA OPSTANKU REPUBLIKE SRPSKE
„Jus obruitur vi“ – „Sila sahranjuje pravo.“ (Latinska pravna izreka)
„Međunarodno pravo je sluškinja politike.“ (Milan Bartoš,1901-1974,akademik i profesor međunarodnog prava)
„…moć bez pravde je tiranska.“ (Blez Paskal,1623-1662,francuski filozof, fizičar i matematičar)
„Sila je uvijek privlačila ljude niskog morala.“ (Albert Ajnštajn, 1879-1955, njemačko – američki teorijski fizičar i profesor univerziteta)
„Naš cilj je islamizacija muslimana…Islam nije samo religija. Prvi i najvažniji zaključak jeste nepomirljivost islamskih i neislamskih sistema. Nema mira i koegzistencije između islamske vjere i neislamskih društvenih i političkih institucija. Država mora da predstavlja izraz muslimanskih koncepata i religije. Kada budemo imali 52 odsto stanovništva u državi imaćemo islamsku državu. To je ono za šta ću se boriti…“ (Alija Izetbegović, 1925-2003, predsjednik Predsjedništva BiH i predsjednik muslimanske Stranke demokratske akcije (SDA); u knjizi „Islamska deklaracija“ (1988))
Sud BiH je, 26.februara 2025.godine, u prvostepenom postupku, predsjedniku Republike Srpske Miloradu Dodiku „izrekao kaznu zatvora od jedne (1) godine, kao i mjeru bezbjednosti zabrane vršenja dužnosti predsjednika Republike Srpske u trajanju od šest (6) godina, od dana pravosnažnosti presude“.
Radi se o sudskoj farsi, odnosno o političkoj odluci. Očito je da sutkinji i njenim zapadnim mentorima nije bila toliko bitna zatvorska osuda, koliko eliminacija Dodika iz političkog života, a posebno se funkcije Predsjednika Republike Srpske.
Odluku po žalbi donosi drugostepeno vijeće Suda BiH. Znači, isti sud, kao i haški kvazitribunal, ima i apelacionu nadležnost?!
Vršilac dužnosti direktora „Službenog glasnika“ RS Miloš Lukić oslobođen je optužbe.
Sud Bih je donio presudu na osnovu odluke neizabranog stranca Kristijana Šmita, a ne na osnovu zakona Parlamentarne skupštine BiH. I Dodikov advokat Anto Nobilo je kazao da je za presudu znao još prije dva mjeseca.
„Priznajemo presudu Suda BiH predsjedniku Republike Srpske Miloradu Dodiku. SAD su decenijama ulagale u stabilnu BiH. Čvrsto se protivimo svim postupcima lokalnih zvaničnika koji bi potkopali bezbjednost i stabilnost. Podržavamo Dejton i suverenitet i teritorijalni integritet BiH“, izjavila je portparolka Stejt departmenta Tami Brus.
To je u skladu i sa izjavom Trampovog državnog sekretara Marka Rubija, od 15.novembra 2024.godine da „Američke oružane snage su bile jedne od najvećih sila dobra tokom proteklog vijeka. Zaustavile su…zla, poput etničkog čišćenja države Srbije na Kosovu“?! Rubio je čestitao 17.godišnjicu nezavisnosti lažne države Republika e Kosovës. U čestitki je navedeno da su SAD „s ponosom podržale put Kosova da postane suverena, demokratska, multietnička i prosperitetna zemlja“. Čestitku je uputio i Donald Tramp.
Šta na ovo kažu oni Srbi koji su bili u euforiji zbog njegovog izbora za predsjednika SAD!
Dodik je osuđen na godinu dana zatvora i zabranu političkog djelovanja na šest godina jer je, poštujući Ustav Republike Srpske, potpisao ukaz o stupanju na snagu Zakona o neprimjenjivanju odluka Ustavnog suda BiH, kao i odluka „visokog predstavnika“ Kristijana Šmita, u Republici Srpskoj. Narodna skupština je usvojila ovaj Zakon, u junu 2023.godine.
Predsjednik Republike, po članu 80 stav 4 Ustava RS, „ukazom proglašava zakon u roku od sedam dana od dana njegovog usvajanja u Narodnoj skupštini. U tom roku predsjednik Republike može zahtijevati od Narodne skupštine da ponovo odlučuje o zakonu. Predsjednik Republike je dužan da proglasi zakon koji je ponovo usvojen u Narodnoj skupštini.“
Nepoštovanje ove norme predstavlja povredu Ustava što je razlog za opoziv predsjednika.
Istog dana, američka ambasada je ocijenila da je usvajanje ovog zakona „bezobziran napad na Dejtonski sporazum i njime usvojeni Ustav BiH“.
I izmjene Krivičnog zakona Bih, po kojima se sudi Dodiku, nametnuo je građanin koji se lažno predstavlja kao visoki predstavnik Šmit, 1.jula 2023.godine. On je, 1.jula 2023.godine, „poništio“ Zakon o neprimjenjivanju odluka Ustavnog suda BiH na teritoriji Republike Srpske, kao i odluku tog Parlamenta da se ne objavljuju odluke „visokog predstavnika“.
Istog dana, donio je (nametnuo) i Odluku o donošenju Zakona o izmjenama i dopunama Krivičnog zakona BiH, dodajući član 203a „Neizvršavanje odluka visokog predstavnika“. Kao krivični zakonodavac (?!), nametnuo je da funkcioner na bilo kom nivou vlasti u BiH čini krivično djelo ako ne sprovede ili ne izvrši ili na drugi način ne poštuje odluku visokog predstavnika za BiH i kazniće zatvorom od šest mjeseci do pet godina, uz mjeru bezbjednosti zabrane vršenja funkcije i pravne posledice osude (prestanak službene dužnosti i zaposlenja, oduzimanje odlikovanja, zabranu vršenja službene dužnosti i zabranu sticanja službene dužnosti).
Navedenim su povrijeđena drevno načela Nullum crimen sine lege i Nulla poena sine lege, što znači da niko ne može biti utužen i osuđen za krivično djelo, niti mu može biti izrečena krivična sankcija ako to nije prethodno utvrđeno zakonom. A u savremenim državama poštuje se sistem podjele vlasti, koji podrazumijeva da je jedini zakonodavac – skupština (parlament).
Suđenjem i osudom predsjednika Dodika narušen je ustavni poredak BiH.
Ustav BiH propisuje:
Član 1 stav 2 – Demokratska načela. Bosna i Hercegovina demokratska je država koja funkcioniše na načelima pravne države, te ima slobodne i demokratske izbore.“
Član 6 (Parlamentarna skupština) stav 4 tačka s) – „Za donošenje svih (podvukao M.G.) zakona potrebna je saglasnost oba doma (Dom naroda i Predstavnički dom). Znači, na nivou BiH, Parlamentarna skupština je jedina nadležna za donošenje zakona.
Sud BiH nije predviđen Dejtonskim sporazumom, već je nelegalno nametnut odlukom tadašnjeg visokog predstavnika Vofganga Petriča (1947, austrijski diplomata, koruški Slovenac, visoki predstavnik za BiH, 1999-2002), izvan ovlašćenja koja su mu dodijeljena Aneksom 10 Dejtonskog sporazuma. Petrič je, 12. novembra 2000.godine, donio odluku o osnivanju tog suda, u kojoj je, između ostalog, navedeno da se „uspostavljaju pravosudne institucije na državnom nivou, koje ispunjavaju utvrđenu ustavnu potrebu za rešavanje krivičnih djela počinjenih od strane javnih službenika Bosne i Hercegovine (podvukao M.G, jer osnovano tumačim da se to ne odnosi na Milorada Dodika, kao predsjednika Republike Srpske) u obavljanju svojih dužnosti, te administrativnim i izbornim poslovima, preduslov je za uspostavljanje vladavine prava u Bosni i Hercegovini“.
Tužilaštvo BiH je, takođe, nelegalno nametnuo visoki predstavnik Pedi Ešdaun, Odlukom o donošenju Zakona o tužilaštvu BiH, od 6.avgusta 2002.godine.
Ni Državna agencija za istrage i zaštitu (State Investigation and Protection Agency – SIPA) takođe, nije predviđena Dejtonskim sporazumom. Nametnuta je Republici Srpskoj 2002.godine. Ta agencija je (kao specijalno državno tužilaštvo) nadležna za organizovani kriminal i visoku korupciju, te za poslove obezbjeđenja štićenih osoba i objekata i zaštitu svjedoka.
Sudstvo i tužilačka organizacija se u pravni poredak uvode isključivo ustavom, a tužilačko – policijska agencija zakonom.
Podsjećam, Upravni odbor Savjeta za sprovođenje mira, 27.maja 2021. godine, imenovao je Kristijana Šmita, njemačkog advokata iz bavarske Hrišćansko-socijalne unije (CSU), za novog Visokog predstavnika za BiH, nakon što ga je kandidovala Njemačka.
Rukovodstvo Republike Srpske je, s pravom, osporilo je Šmitov mandat, jer je protivan Aneksu 10 Opšteg okvirnog sporazuma za mir u Bosni i Hercegovini (Dejtonski mirovni sporazum). Visokog predstavnika može imenovati samo Savjet bezbjednosti Ujedinjenih nacija, odgovarajućom rezolucijom.
U Preambuli i članu I stav 2. Aneksa 10 (Sporazum o civilnom sprovođenju mirnog rešenja) Dejtonskog mirovnog sporazuma, navedeno je:
„Republika BiH, Republika Hrvatska i Savezna Republika Jugoslavija, saglasile su se o sledećem…Strane (ugovornice) traže da se odredi Visoki predstavnik koji će biti imenovan u skladu sa relevantnom rezolucijom Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija, u cilju olakšavanja napora Strana i, po potrebi, koordinacije aktivnosti organizacija i agencija uključenih u civilne aspekte mirnog rešenja…“
U članu II stav 1.Aneksa 10, propisano je da će Visoki predstavnik: nadgledati sprovođenje mirnog rešenja; održavati tijesne kontakte sa Stranama; koodinirati aktivnosti civilnih organizacija i agencija u BiH; olakšavati prevazilaženje teškoća; učestvovati na sastancima; periodično izvještavati UN, EU, SAD, Rusku Federaciju i druge zainteresovane strane; davati smjernice; i primati izvještaje.
Do Šmita sve visoke predstavnike imenovao je Savjet bezbjednosti UN.
Dejtonski mirovni sporazum je parafiran u vazduhoplovnoj bazi „Rajt-Paterson“, kod Dejtona, Ohajo, SAD, na konferenciji koja je održana 1-21.novembra 1995.godine. Sporazum je zvanično potpisan u Parizu, 14.decembra iste godine.
Međutim, u međuvremenu je, 8. i 9. decembra, u Londonu, održana konferencija o sprovođenju mira. Na njoj je, protivno Dejtonskom mirovnom sporazumu i Povelji UN, uspostavljen Savjet za sprovođenje mira (Peace Implementation Council – PIC) (u daljem tekstu: Savjet), koji čine ministri spoljnih poslova 55 zemalja i organizacije koje su, na različite načine, bile uključene u mirovni proces u BiH. Formiran je i Upravni odbor, kao izvršni organ Savjeta, koga čine predstavnici Kanade, Francuske, Njemačke, Italije, Japana, Rusije, Ujedinjenog Kraljevstva, SAD, Predsjedništva EU, Evropske komisije i Organizacije islamske konferencije (koju zastupa Turska). Upravnim odborom predsjedava Visoki predstavnik.
Savjet se poslednji put sastao 2000.godine, u Briselu. Od tada se sastaje samo Upravni odbor (zadnjih godina i bez učešća predstavnika Rusije), na nivou političkih direktora Ministarstava spoljnih poslova njegovih država – članica, ili njihovih ambasadora u BiH.
Kako Savjet nije predviđen Dejtonskim mirovnim sporazumom tako, ni taj organ, ni njegov Upravni odbor ne mogu donositi obavezujuće odluke, tj. odluke koje proizvode pravne posledice Njihove odluke nijesu obavezujuće ni za Visokog predstavnika, jer je on punomoćnik samo Strana potpisnica Aneksa 10, kojim mu je određen mandat (ovlašćenja).
Konstituisanje i nadležnost Savjeta i njegovog Upravnog odbora predstavljaju neovlašćeno preuzimanje (uzurpaciju) nadležnosti Savjeta bezbjednosti UN i protivni su poglavljima VI i VII Povelje UN. Naime, jedino je Savjet bezbjednosti ovlašćen da doprinosi mirnom rešavanju sporova „čije trajanje može da ugrozi održanje međunarodnog mira i bezbjednosti“ (ukoliko strane – države članice ne mogu same da riješe međusobni spor), te da preduzima „akcije u slučaju prijetnje miru, povrede mira i akata agresije“. Takođe, Savjet bezbjednosti je jedini nadležan da svoja ovlašćenja za preduzimanje određenih aktivnosti radi održavanja ili uspostavljanja međunarodnog mira i bezbjednosti, u konkretnoj situaciji, prenese na drugog.
Zapadnim moćnicima ni gore navedeno protivpravno postupanje nije bilo dovoljno, pa su Visokog predstavnika „obdarili“ dodatnim, tzv. bonskim ovlašćenjima da: amandmanski mijenja Ustav Republike Srpske, te Ustav Federacije BiH; donosi, mijenja i dopunjuje zakone; smjenjuje legalno izabrane funkcionere i državne službenike i zabranjuje im učešće na izborima; oduzima građanska prava i dokumenta (što je uzurpacija sudske nadležnosti) bez prava na pravni lijek…Odluke Visokog predstavnika se moraju objavljivati u službenim listovima (glasnicima).
Ono što je najčudnije, ovakva ovlašćenja Visokog predstavnika ne proizilaze ni iz odluka na zasijedanju Savjeta, u Bonu, decembra 1997.godine. Naime, Savjet je zaključcima samo „pozdravio namjeru Visokog predstavnika da koristi svoj autoritet za tumačenje (Dejtonskog) sporazuma o civilnom sprovođenju mirovnog rešenja donošenjem obavezujućih odluka…“, između ostalog, i privremenim mjerama, kada strane ne mogu da se dogovore, kao i drugim mjerama koje mogu uključiti i akcije protiv državnih službenika i funkcionera. I iz Deklaracije bonskog zasijedanja nedvosmisleno proizilazi da Visoki predstavnik ne može donositi, mijenjati i dopunjavati zakone, već samo donositi odluke privremenog karaktera i to iz nadležnosti Predsjedništva i Savjeta ministara. Deklaracija je politički i, kao takav, pravno neobavezujući akt. Pravni osnov za postupanje Visokog predstavnika mogu biti samo Aneks 10 Dejtonskog mirovnog sporazuma i odgovarajuće rezolucije Savjeta bezbjednosti UN.
Konstituisanje i ovlašćenja Savjeta i njegovog Upravnog odbora, te tzv. bonska ovlašćenja Visokog predstavnika, nemaju utemeljenje u Dejtonskom mirovnom sporazumu (Aneks 10), niti u međunarodnom pravu i protivna su opšteprihvaćenim standardima predstavničke demokratije i međunarodnim dokumentima o ljudskim pravima i slobodama. Pored toga, nijesu u skladu ni sa principom suverene jednakosti država članica UN (član 2.stav 1.tačka 1.Povelje):
„Organizacija (UN) počiva na načelu suverene jednakosti svojih članova;“
Proizilazi da Bih nije suverena država, već kolonija Zapada. To je zavisna (vazalna) država, odnosno državolika tvorevina pod zapadnim starateljstvom.
Pored navedenog, „bonska ovlašćenja“ su protivna i Bečkoj konvenciji o ugovornom pravu iz 1969.godine. Po svojoj pravnoj prirodi, Dejtonski mirovni sporazum je višestrani međunarodni ugovor, zaključen saglasnošću volja delegacija strana ugovornica (Republike BiH, Republike Hrvatske i Savezne Republike Jugoslavije (čiji je Srbija pravni sledbenik)), koji se može tumačiti samo na osnovu autentičnog teksta usaglašenog između strana ugovornica, a mijenjati i dopunjavati samo „sporazumno između članica“ (strana ugovornica).
Primjenjujući nelegalno stečena ovlašćenja, visoki predstavnici su, suprotno Aneksu 4 – Ustav (BiH) Dejtonskog mirovnog sporazuma, prenosili izvorne nadležnosti entiteta (Republike Srpske i Federacije BiH) na institucije BiH. Ovo se prije svega odnosi na izvornu nadležnost entiteta u oblasti odbrane i bezbjednosti, te u oblasti pravosuđa i javne uprave.
U članu III stav 1. Ustava (Nadležnost institucija BiH), propisano je da su u nadležnosti tih institucija, između ostalog, spoljna politika, carinska politika, monetarna politika, finansiranje tih institucija…A u stavu 3. (Pravni poredak i nadležnost institucija) tačka a) (Zakoni) istog člana, normirano je da „Sve vladine funkcije i ovlašćenja koja nisu ovim Ustavom izričito data institucijama BiH, pripadaju entitetima“.
Takođe, u stavu 5. tačka a) istog člana (Dodatne nadležnosti) navedeno je: „BiH će preuzeti nadležnosti za druge poslove o kojima se entiteti dogovore…“
Prethodno opisano protivpravno postupanje, usmjereno je na ukidanje Republike Srpske i stvaranje unitarne BiH, u kojoj bi srpski pravoslavni faktor i pozitivni uticaj Rusije bili potpuno marginalizovani, što je dugovremeni cilj zapadnih moćnika (Vatikan, Austrougarska, Njemačka, V. Britanija, SAD…).
Geopolitički i geostrateški ciljevi panislamizma i panturkizma, te muslimana (Bošnjaka) na Balkanu, a koji se poklapaju sa ciljevima Zapada, su u suprotnosti sa interesima Crne Gore, Srbije i Republike Srpske, odnosno vaskolikog srpskog naroda. Ti ciljevi (stvaranje „velike Bosne“, kao unitarne države (BiH, sa Raškom oblašću i sjevernim dijelom Crne Gore) mogu se ostvariti samo narušavanjem suvereniteta i teritorijalne cjelovitosti Crne Gore i Srbije, te ukidanjem Republike Srpske.
Sponzori ove ideologije i prakse su SAD i EU (uz, nezaobilazno, tradicionalno antisrpski orijentisanu zvaničnu Veliku Britaniju), koji dugovremeno i postojano, vode neprijateljsku politiku prema srpskom narodu, što podrazumijeva cijepanje srpskog etničkog prostora. Na djelu je pokušaj realizovanja „konačnog rešenja“ srpskog nacionalnog pitanja, koje bi se, između ostalog, „krunisalo“ i ukidanjem Republike Srpske, kao „genocidne tvorevine“, unitarizacija BiH i njeno učlanjenje u, zločinački, teroristički i okupacioni, NATO pakt.
Srpski heroji Radovan Karadžić, general Ratko Mladić i drugi vodeći srpski državnici i vojskovođe, koji su spašavali srpski narod u BiH i Hrvatskoj od novog genocida, svoje poslednje zemaljske dane provode u srednjevjekovnim mučilištima u holandskom Sheveningenu i širom Evrope, u krajnje nehumanim, odnosno neljudskim uslovima! Tamo su izloženi psihičkoj i fizičkoj torturi zbog kojih trpe nemjerljive duševne i fizičke bolove samo zato što su herojski branili srpski narod koji je bio svoj na svome. Oni su bili unaprijed osuđeni odlukama najvećih međunarodnih ratnih zločinaca, sprovedenih preko lažnih presuda nelegalnog i nelegitimnog haškog NATO „tribunala“.
Šta su moguća rešenja?
1.U ovom trenutku neophodno je jedinstvo srpskog naroda i političkih partija u Republici Srpskoj, u otporu zapadnim agresorima i okupatorima. Međutim, zabrinjavaju javni nastupi pojedinih opozicionih predstavnika. Podsjetimo se za nauk da, kada je Austro-Ugarska anektirala BiH (oktobar 1908.), lojalnost ćesaru bečkome, javno su pokazivali i srpski trgovci u gradovima, prije svega, u Sarajevu, Banjaluci i Mostaru, a mitropolit Evgenije Letica je, čak, u Sarajevu, „služio blagodarenje u čast aneksije“?!
2. Koordinacija aktivnosti rukovodstva Republike Srpske sa ruskim državnim rukovodstvom. Ruska Federacija je jedina država koja ima moć da obezbijedi njen opstanak.
Ako i drugostepena presuda predsjedniku Dodiku bude osuđujuća (što je više nego izvjesno), trebalo bi:
– srpski predstavnici da se povuku iz svih organa BiH;
– bošnjačkoj i hrvatskoj strani predložiti vraćanje nadležnosti entitetima, u skladu sa Dejtonskim sporazum;
-ako ova inicijativa ne uspije (što je gotovo sigurno), rukovodstvo RS, uz prethodnu podršku Rusije, da pokrene postupak izmjena Ustava RS i odgovarajućih zakona, radi stvaranja pravnih pretpostavki za vraćanje dejtonskih nadležnosti.
S vjerom u Boga, srpsko – ruske Svetitelje i Rusiju!
Milan Gajović,
Podgorica 28. februar 2025.godine